Χρήστος Χηρόπουλος

Ο Χρήστος Χηρόπουλος (1914-1999) γεννήθηκε στη Δεσφίνα Φωκίδος και ήταν αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού.Το 1931 κατετάγη στη Σχολή Δοκίμων Υπαξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού. Υπηρέτησε σε διάφορα πλοία του στόλου και ήταν ένας από το πλήρωμα του καταδρομικού ΕΛΛΗ που διασώθηκε τραυματισμένος κατά τον τορπιλισμό του την 15η Αυγούστου 1940 στην Τήνο.Έλαβε μέρος στις ναυμαχίες του Ελληνοϊταλικού πολέμου και διέφυγε στη Μέση Ανατολή λαμβάνοντας μέρος σε αεροναυμαχίες μέχρι το 1944 υπηρετώντας στα πλοία Κανάρης, Αετός, Σαχτούρης και στο Θωρηκτό Αβέρωφ. Προήχθη μέχρι του βαθμού του Υποπλοιάρχου και αποστατεύθηκε το 1960.Για τις υπηρεσίες του προς την πατρίδα, τιμήθηκε με μετάλλια Α’ και Β’ τάξεως, μετάλλια πολέμου χρυσούν και αργυρούν, ευδοκίμου υπηρεσίας με αντίστοιχα παράσημα και πολλές ευαρέσκειες και επαίνους του Γ.Ε.Ν.Ο θάνατος το 1979 της αγαπημένης του συζύγου Στέλλας τον συγκλόνισε και, έκτοτε, αφιέρωσε όλες τις προσπάθείες του στα παιδιά της Δεσφίνας, ενισχύοντας τα σχολεία και βραβεύοντας τους αριστεύοντες μαθητές. Αποκορύφωμα της προσφοράς του στα παιδιά ήταν η ανέγερση και λειτουργία του Χηροπούλειου Νηπιαγωγείου Δεσφίνας.Διετέλεσε, επίσης, επί δύο συνεχείς τετραετίες Πρόεδρος της Κοινότητας έχοντας στο ενεργητικό του μια μεγάλη σειρά μεγάλων και μικρών έργων των οποίων την κατασκευή επιστατούσε προσωπικά. Υπήρξε μέλος του Συλλόγου των Απανταχού Δεσφινιωτών «Ο Ησαΐας» από της ίδρυσής του ενώ ήταν παρών σε όλες τις εκδηλώσεις του και τον ενίσχυε οικονομικά.

Συνωστισμός στην Σμύρνη

ΣΥΝΩΣΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ

Μικρασία 1922 (Μαρτυρίες)

Είμαστε ένας λαός με παλικαρίσια ψυχή, που κράτησε τα βαθιά κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και σε αιώνες διωγμών και άδειων λόγων.

Τώρα που ο τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη; Θα το παραδεχτούμε τάχα να γίνουμε απόκληροι;

Γ. Σεφέρης

Μακάβριο ψάρεμα μετά την καταστροφή της Σμύρνης.

Νεαροί Τούρκοι προσπαθούν να βγάλουν τα πτώματα στην ξηρά χρησιμοποιώντας κομμάτια

“Το σπίτι μας τ΄αφήσαμε συγυρισμένο, όπως ήτανε.”

«…Αρχισε ο στρατός μας να φεύγει. Χτυπούσαν τις πόρτες μας και ζητούσαν ρούχα για να βγάλουν το χακί από πάνω τους. Πόσους δεν ντύσαμε! Οι μεγάλοι οι δικοί μας ξεκουμπίστηκαν και φύγανε κι άφησαν τον κόσμο στο έλεος του Θεού. Έφταναν οι στρατιώτες ξυπόλυτοι, γυμνοί, κουρελιασμένοι, πρησμένοι, νηστικοί. Οι Τούρκοι κατέβαιναν και έσφαζαν τους Ελληνες. Το ίδιο έκαναν και οι δικοί μας. Παντού φωτιά και μαχαίρι άκουες και έβλεπες. Από τους κατοίκους του Μπουνάρμπασι έμειναν καμιά δεκαριά οικογένειες… Μερικοί κατάφεραν να φύγουν, σέρνοντας με την κοιλιά προς το Σικλάρι και από κει στη Σμύρνη. Τους άλλους όλους τους ατιμάσανε, τους σφάξανε, τους κρεμάσανε, τους κάψανε. Κι εκείνους που κατάφεραν από το Σικλάρι να φτάσουν στη Σμύρνη, όταν ήρθε ο Κεμάλ, τους έπιασε και τους έσφαξε.

Εμείς βρισκόμασταν στη Σμύρνη. Πλημμύρα οι μαχαλάδες στο αίμα. Βάλανε φωτιά οι Τούρκοι, μια ώρα μακριά. «Μη φοβάστε είναι μακριά», μας είπε ο νοικοκύρης του σπιτιού που μέναμε. Σ’ ένα τέταρτο η φωτιά είχε έρθει σε μας. Ρίχνανε βενζίνη και προχωρούσε. Βγήκαμε στο δρόμο. Φωτιά από τη μια, θάλασσα από την άλλη. Βρισκόμασταν στη μέση. Και οι Τσέτες (σ.τ.σ. οι άτακτοι Τούρκοι) βρίσκονταν στη μέση, και σφάζαν και σκότωναν. Τη νύχτα οι Τσέτες έκαναν επίθεση ν’ αρπάξουν, να σφάξουν, ν’ ατιμάσουν. «Βοήθεια! Βοήθεια!», φώναζε ο κόσμος. Τα εγγλέζικα πλοία ήταν απέναντι. Εριχναν τους προβολείς. Σταματούσαν για λίγο. Τη νύχτα θέλαμε να πάμε προς νερού μας. Πήγαμε λίγο πιο έξω, φρίκη! Βρεθήκαμε σε μια χαβούζα (σ.τ.σ. μεγάλο ανοιχτό λάκκο). Γύρω γύρω, στα χείλια της χαβούζας σπαρταρούσαν κορμιά, και μέσα η χαβούζα ήταν γεμάτη κεφάλια. Επαιρναν όποιον έπιαναν, τον πήγαιναν στην άκρια της χαβούζας, έκοβαν το κεφάλι και το έριχναν μέσα στη χαβούζα και τα κορμιά τα άφηναν να σπαρταρούν γύρω γύρω. Ήταν φοβερό. Οσοι το είδαν τρελάθηκαν. Το τρελοκομείο γέμισε από τρελούς σαν ήρθαμε. Εκεί σ’ αυτό το μέρος χάσαμε και τον πατέρα μου. Τον αδελφό μου τον έσφαξαν στο χωριό. Εβγαλαν, μετά, ιταλικά και ελληνικά πλοία και μας πήραν. Πόσους; Ούτε ένα είκοσι τοις εκατό δεν επήραν. Τέτοια καταστροφή δεν είδαν τα μάτια μου! “

Εγώ ακόμη δεν είχα περάσει τη ζώνη και με τραβά ένας Τουρκαλάς από το χέρι και μου λέει: «Ντουρ μωρή». Βάζω κάτι φωνές, κάτι κλάματα, φωνές και η μάνα μου. Πέρασαν πεντέξι, εμένα που να μ αφήσει να περάσω. «Αχ παιδάκι μου», λέει η μάνα μου.
Πέφτει κάτω και λιποθυμά.

Στο μεταξύ ο Τούρκος μου δίνει ένα σκαμπίλι, που άστραψε το φως μου. «τσικάρ παρά», λέει. Θυμήθηκα το πεντόλιρο, τουτόδωσα. Μ αυτό γλίτωσα. Μου δίνει μια σπρωξιά. Πέφτω κάτω. Κι έσπασα τα γόνατά μου. Έχασα και το ένα μου παπούτσι. Εκεί πια οι Ιταλοί μας ανέβασαν αγκαλιά στο καράβι.

Οι Γάλλοι δείξαν βρωμερή στάση. Όσοι κατάφερναν να σκαρφαλώσουν στα καράβια τους, τους ρίχναν πίσω στη θάλασσα. Και παλικάρια, πιο πολύ τα παλικάρια ξανάριχναν στο νερό. Σαν τους βλέπαν να ζυγώνουν, τους πετούσαν ζεματιστό νερό, για να μη μπορέσουν ανέβουν. Οι Εγγλέζοι κάναν ό,τι κάναν, μα σα πήγαινε κανείς στα πλοία τους να σωθεί, τον δέχονταν καλά. Δεν τον διώχναν.

Εμείς στη Μ. Ασία με τους Τούρκους ζούσαμε καλά, πολύ καλά. Αλλά σου φυτεύουν μέσα σου την εθνική σου καταγωγή κι εσύ αυτό το κρατάς, το προσπαθείς, είναι το ζήτημα της πατρίδας. Εγώ γεννήθηκα εκεί, μεγαλώνω εκεί, αγαπώ εκεί. Εμείς γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε με τους Τούρκους, όμως δεν το ξεχάσαμε ποτέ ότι είμαστε Έλληνες και σε κάθε περίπτωση που βρίσκαμε την ευκαιρία το παρουσιάζαμε, το δείχναμε με τον τρόπο μας.

Ολοι οι Έλληνες πέρασαν τη νύχτα σε μαούνες κοντά στο λιμάνι. «Το άλλο πρωί μας ξυπνήσανε χλιμιντρίσματα και καλπασμός αλόγων. Πεταχτήκαμε μεμιάς ορθοί κι ανοίξαμε τα μάτια μας. Το τουρκικό ιππικό περνούσε καμαρωτό από την παραλία. Κανείς δεν έβγαλε τσιμουδιά. Και τα μωρά κερώσανε. Μόνο μια πολύ ψιλή παιδική φωνούλα ρώτηξε:
-Τι θα μας κάνουνε οι Τούρκοι;
Τ ι. θα μας κάνουνε: Αυτή ‘ταν ολουνών η αγωνία, μα κανείς δεν την ξεστόμιζε. [...] Σε λίγο ακούστηκε τελάλης.
-Μπρε σεις τι λέει;
-Λέει, να βγει ο κόσμος και να πάει στις δουλειές του δίχως να φοβάται, κανένας δε θα κακοπάθει…
Ξάφνου, μέσα στη γενική χαρά, ακούστηκε μια φωνή κι ύστερα πολλές μαζί:
-Φωτιά!
-Φωτιά!
-Βαλαν φωτιά στη Σμύρνη!
Πεταχτήκαμε ορθοί. Κοκκινόμαυρες φλόγες τινάζονταν στον ουρανό, χοροπηδηχτές.[...] Η φωτιά απλωνόταν παντού. Ντουμάνιασε ο ουρανός. Μαύρα σύννεφα ανηφορίζανε και μπερδευότανε το ‘να με τ’ άλλο. Κόσμος, εκατοντάδες χιλιάδες κόσμος, τρελός από φόβο, αρχίνησε να τρέχει απ’ όλα τα στενοσόκακα και τους βερχανέδες και να ξεχύνεται στην παραλία σαν μαύρο ποτάμι.
-Σφαγή! Σφαγή!-Παναγιά, βοήθα!-Προφτάστε-Σώστε μας!
Η μάζα πυκνώνει, δεν ξεχωρίζεις ανθρώπους, μα ένα μαύρο ποτάμι που κουνιέται πέρα δώθε απελπισμένα, δίχως να μπορεί να σταθεί ούτε· να προχωρήσει. Μπρος θάλασσα, πίσω φωτιά και σφαγή! Ένας αχός κατρακυλάει από τα βάθη της πολιτείας και σπέρνει τον πανικό.
-Τούρκοι!
-Τσέτες!
-Μας σφάζουνε!
-Έλεος!

Η θάλασσα δεν είναι πια εμπόδιο. Χιλιάδες άνθρωποι πέφτουνε και πνίγονται. Τα κορμιά σκεπάζουνε τα νερά σαν να ‘ναι μόλος. Οι δρόμοι γεμίζουνε κι αδειάζουνε και ζαναγεμίζουνε. Νέοι, γέροι, γυναίκες, παιδιά ποδοπατιούνται, στριμώχνονται, λιποθυμούνε, ξεψυχούνε. Τους τρελαίνουν οι χατζάρες, οι ξιφολόγχες, οι σφαίρες των τσέτηδων’.[...]

Το βράδυ το μονοφώνι κορυφώνεται. Η σφαγή δε σταματά. Μόνο όταν τα πλοία ρίχνουνε προβολείς γίνεται μια πρόσκαιρη ησυχία. Μερικοί που καταφέρανε να φτάσουνε ζωντανοί ίσαμε τη μαούνα, μας ιστορούνε το τι γίνεται όξω, στις γειτονιές. Οι τσέτες του Μπεχλιβάν και οι στρατιώτες του Νουρεντίν τρώνε ανθρώπινο κρέας. Σπάζουνε, πλιατσικολογούνε σπίτια και μαγαζιά. Όπου βρούνε ζωντανούς, τους τραβούνε όξω και τους βασανίζουνε. Σταυρώνουνε παπάδες στις εκκλησιές [...]

Η φωτιά όλη τη νύχτα αποτελειώνει το χαλασμό. Γκρεμίζονται τοίχοι, θρυμματίζονται γυαλιά. Οι φλόγες κριτσανίζουνε μαδέρια, έπιπλα και φτούνε σιδερικά, ξεθεμελιώνουνε την πολιτεία ολόκληρη. Απλώνουν πάνω στα έργα των ανθρώπων και τα διαλύουνε. Σπίτια, εργοστάσια, σκολειά. νοσοκομεία, βιβλιοθήκες, θέατρα, αμύθητοι θησαυροί, κόποι, δημιουργίες αιώνων, εξαφανίζουνται κι αφήνουνε στάχτη και καπνούς.

Αχ, γκρέμισε ο κόσμος μας! Γκρέμισε η Σμύρνη μας! Γκρέμισε η ζωή μας!»
Έτσι, η Σμύρνη καταστράφηκε και οι Έλληνες σφάχτηκαν από τους Τούρκους με την ανοχή των Μεγάλων Δυνάμεων, της Αντάντ, των συμμάχων της Ελλάδας… «Τι κάνουν, λοιπόν, οι προστάτες μας; Τι κάνουν οι ναύαρχοι με τα χρυσά σιρίτια, οι διπλωμάτες κι οι πρόξενοι της Αντάντ ! Στήσανε κινηματογραφικές μηχανές στα καράβια τους και τραβούσανε ταινίες τη σφαγή και τον ξολοθρεμό μας! Μέσα στα πολεμικά οι μπάντες τους παίζανε εμβατήρια και τραγούδια της χαράς, για να μη φτάνουν ίσαμε τ’ αφτιά των πληρωμάτων οι κραυγές της οδύνης και οι επικλήσεις του κόσμου. Και να ξέρει κανείς πως μια, μόνο μια κανονιά, μια διαταγή, έφτανε για να διαλύσει όλα κείνα τα μαινόμενα στίφη. Κι η κανονιά δε ρίχτηκε κι η εντολή δε δόθηκε!»1
Τα παιδιά του Αντώνη και της Κων/νας Πικριδά θυμούνται:

Κι ήρθε εκείνη η μαύρη μέρα, του ξεριζωμού. Ήταν όλοι μαζεμένοι στην εκκλησιά της Κάτω Παναγιάς. Οι Τούρκοι φώναξαν να βγούν τα γυναικόπαιδα. Βγήκε και η γιαγιά με οκτώ παιδιά. Ο παππούς έμεινε πίσω με τους άλλους άνδρες. Φτάσαμε στο λιμάνι. Έτρεχαν όλοι στα καίκια. Μπήκε και η μάνα ψάχνοντας τα παιδιά της, τη Γαρουφαλίτσα, τη Μαρία, τη Σταματία, το Γιώργο, τον Αλέκο. Ήμουν τότε 15 χρονών, μα ήμουν μικροκαμωμένος. Με σήκωσε ο Τούρκος ψηλά, με κοίταξε καλά κι ύστερα μου δωσε μία και με πέταξε δίπλα στη μάνα, στο καίκι. Δεν του γέμισα το μάτι για 15άρης αλλιώς θα με κράταγε και μένα με τους άντρες. Εκείνους δεν τους είδε ποτέ κανείς πια. Μόνο τη φωτιά είδαν και τους καπνούς από την εκκλησία που καιγόταν. Έτσι, βρέθηκα στην Αθήνα 15 χρονών προστάτης μιας ολόκληρης οικογένειας; Αναθυμάται ο πατέρας και ένα δάκρυ κυλά.

“Υστερα ήρθε ένα βαπόρι και μας πήρε. Μας έφερε στην καραντίνα. Στην αρχή ούτε ψωμί δεν μας δίνανε. Χώρια μας είχανε, τάχα χολέρα λέγανε.”

“Στην καραντίνα στον Αι-Γιώργη, δύο κοπέλες που πήγαν να τους κόψουν τα μαλλιά ρίχτηκαν στην θάλασσα”

          Ξέρεις ποιο είναι εκείνο που θυμάμαι και μου σκίζει τα φυλλοκάρδια; Ο τρόπος της υποδοχής που μας έκαναν εδώ.Όμως, αυτό που είδα εδώ, να είμαστε στην αποβάθρα, να είναι γεμάτη από κόσμο και να βλέπεις γυναίκα, μάνα, να έχει ένα σκοινί με πέντε παιδιά δεμένα ένα ένα για να τα’ χει δίπλα της να μην τα χάσει, και να είναι γυμνή και αυτή και τα παιδιά να κλαίνε, να μην λένε “μαμά ψωμί”. Που θα το’ βρισκε; Αλλά να κλαίνε τα μωρά και αυτή να τα αγκαλιάζει και να περνάει ένας με το ψαθάκι του και να λέει:

“Ααα, κοίτα χάλια, κοίτα χάλια! Μωρέ καλά σας κάνανε οι Τούρκοι”. Φυσικά τον σκοτώσανε από το ξύλο. Πέσανε γυναίκες πάνω του γιατί ήταν όλο γυναικόπαιδα, επειδή τους άντρες τους κράτησαν στη Μικρασία. “

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε ο Ελ. Βενιζέλος με το υπόμνημά του στη Συνδιάσκεψη της Ειρήνης του Παρισιού, στη Μικρά Ασία ζούσαν 1.694.000 Ελληνες. Στη Θράκη και την περιοχή της Κωνσταντινούπολης 731.000. Στην περιοχή της Τραπεζούντας 350.000 και στα Αδανα 70.000. Σύνολο 2.845.000.

«Ο Γάλλος συγγραφέας Ρενέ Πουώ κατέγραψε μαρτυρίες συμπατριωτών του, οι οποίοι έκαναν λόγο για αποκεφαλισμένα σώματα μικρών παιδιών γύρω από την αρμενική μητρόπολη του Αγίου Στεφάνου.»

«Ο Αγγλος Ρόυ Τρέλοαρ, αντιπρόσωπος μεγάλης βρετανικής εταιρίας στην Σμύρνη κατέθεσε ενδεικτικά ότι από τα πεταμένα στους δρόμους πτώματα, η νοσογόνος δυσοσμία ήταν τόσο ανυπόφορη, ώστε ήταν αδύνατο να πλησιάσει κανείς στις Αρμενικές γειτονιές.»

«Αλλά, και στην προκυμαία η κατάσταση που επικρατούσε ήταν φρικώδης. Ιδιαίτερα ατιμωτική υπήρξε η μεταχείριση από τους Τούρκους των Ελλήνων αξιωματικών και οπλιτών, οι οποίοι τους υποχρέωναν να καθαρίζουν γυμνοί την προκυμαία. Οι ταλαιπωρίες τους διήρκεσαν πολλές ημέρες, ενώ αρκετοί από αυτούς θανατώθηκαν με απαγχονισμό».

«Στο Μερσινλί, στην εκκλησία της Παναγιάς της Μυρτιδιώτισσας, οι Τούρκοι, αφού ασέλγησαν σε δεκάδες κοπέλες [...] τις στραγγάλισαν. Στο προάστιο αυτό κατεσφάγησαν όλοι οι εκεί παραμένοντες.»

«Στο προάστιο Μπαιρακλί, προκειμένου, να αποφύγουν την ατίμωση και το βασανιστικό τέλος, εκατοντάδες νέες προτίμησαν να πέσουν στην θάλασσα, βρίσκοντας έτσι θάνατο από πνιγμό»

Aπόσπασμα επιστολής του Πρίγκηπα Ανδρέα προς τον Ιωάννη Μεταξά
(Ι. Μεταξά, Ημερολόγιο, Παράρτημα 1921-1922, σ. 757-60):
Απαίσιοι πραγματικώς είναι οι εδώ Έλληνες, εκτός ελαχίστων. Επικρατεί Βενιζελισμός ογκώδης και κατά την l5ην Δεκεμβρίου [σημ.: εορτή του Αγίου Ελευθερίου] είχον κλείσει σχεδόν όλα τα καταστήματα. Θα ήξιζε πράγματι να παραδώσωμεν την Σμύρνην εις τον Κεμάλ δια να τους πετσοκόψη όλους αυτούς τους αχρείους, οι οποίοι φέρονται ούτω κατόπιν του φοβερού αίματος όπερ εχύσαμεν εδώ.

Ο Χεμινγουαίη για τον πόλεμο της Μικρασίας, την έξοδο από την Ανατολική Θράκη και τους πρόσφυγες.

Οι Ελληνες ήταν πρώτης τάξεως πολεμιστές και σίγουρα, κάμποσα σκαλοπάτια παραπάνω από το στρατό του Κεμάλ. Αυτή είναι η άποψη του Γουίτταλ. Πιστεύει ότι οι τσολιάδες θα είχαν καταλάβει την Άγκυρα – και θα είχαν τελειώσει τον πόλεμο αν δεν είχαν προδοθεί. Όταν ο Κωνσταντίνος ήρθε στην εξουσία όλοι οι Έλληνες αξιωματικοί που ήταν σε επιτελικές θέσεις υποβαθμίστηκαν αμέσως σε χαμηλότερα πόστα. Πολλοί απ’ αυτούς είχαν πάρει τα γαλόνια τους με ανδραγαθήματα στο πεδίο της μάχης. Ηταν έξοχοι πολεμιστές και σπουδαίοι ηγέτες. Αυτό δεν εμπόδισε το κόμμα του Κωνσταντίνου να τους διώξει και να τους αντικαταστήσει με αξιωματικούς που δεν είχαν ακούσει ποτέ τους να πέφτει ούτε μια ντουφεκιά. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να σπάσει το μέτωπο.

Ολη τη μέρα τους έβλεπα να περνούν από μπροστά μου. Κουρασμένοι, βρώμικοι, αξύριστοι, ανεμοδαρμένοι. Και γύρω τους η σιωπή της ξαφνιασμένης Θράκης. Εφευγαν. Χωρίς μπάντες, χωρίς εμβατήρια, χωρίς καν περίθαλψη! Μόνο με μια βρώμικη κουβέρτα ο καθένας. Και με συντροφιά, βέβαια, τα κουνούπια της νύκτας. Αυτοί οι άνδρες ήταν οι σημαιοφόροι της δόξας, που πριν λίγο καιρό, λεγόταν Ελλάδα. Κι αυτή η εικόνα ήταν το φινάλε της δεύτερης πολιορκίας της Τροίας…

Ερνεστ Χεμινγουαίη, 1922

Υ.Γ. Τα παραπάνω είναι αποτέλεσμα προσωπικών σημειώσεων, κυρίως όμως προέρχονται απο δημοσιεύσεις του Κέντρου Μικρασιατικών σπουδών και απο διάφορα site γύρω απο το θέμα.

Αίθουσες λυκείου Δεσφίνας

Εδώ και αρκετούς μήνες υπάρχει η εκκρεμότητα στέγασης της 3^ης τάξης του λυκείου μας χωρίς να υπάρχει μια ξεκάθαρη απάντηση αν τελικά θα εγκατασταθούν εγκαίρως οι αίθουσες και θα μπορέσουν οι μαθητές να ξεκινήσουν την καθοριστική για αυτούς σχολική χρονιά χωρίς προβλήματα.

Μετά από επίσκεψη μας στο Δημαρχείο για τον σκοπό αυτό, Ο δήμαρχός μας κ. Μαντζώρος, μάς διαβεβαίωσε ότι παρ’ ότι υπάρχει μια καθυστέρηση λόγω γραφειοκρατικών διαδικασιών τις οποίες και μας ανέλυσε, σε κάθε περίπτωση πριν την έναρξη των μαθημάτων οι αίθουσες θα είναι στην θέση τους και θα πληρούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την λειτουργία του σχολείου.

Ευχόμαστε να γίνουν στην ώρα τους όλα σωστά και οι μαθητές μας να έχουν μια επιτυχημένη χρονιά.

Η Συνταγή του Μήνα

Η ΣΥΝΤΑΓΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

Tηγανιά Δεσφίνας a la Σκαντζής

Υλικά:

• 2κιλά χοιρινό κομμένο μικρά κομμάτια μερίδα κοντά σε κόκαλο (για 6 άτομα)
• 1/2 κούπας Ελαιόλαδο
• 1 Ποτήρι παλαιό λευκό κρασί
• 1 μεγάλο κρεμμύδι σε φέτες
• 4 Ντομάτες μέτριες ξεφλουδισμένες, ψιλοκομμένες
• 1 Πιπεριά κόκκινη
• 1 Πιπεριά πράσινη
• 1 Πιπεριά κίτρινη
• Πιπέρι
• Αλάτι

Ετοιμασία:

1) Βάζουμε το κρέας σε ένα μεγάλο τηγάνι, ρίχνουμε το ελαιόλαδο, αλατίζουμε ελαφρώς και το αφήνουμε να τηγανιστεί
2) Κόβουμε τα λαχανικά σε μικρά κομμάτια και τα αλατίζουμε
3) Μόλις τηγανιστεί το κρέας ρίχνουμε μέσα τα λαχανικά και τ’ αφήνουμε να τηγανιστούν όλα μαζί
4) Μόλις είναι έτοιμα ρίχνουμε μέσα το κρασί και το αφήνουμε για 5’.

ΤΟ ΓΛΥΚΟ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

Καζάν Ντιπί ή Καζάν Ντιμπί (Kazan Dibi)

Υλικά:

• 5 κούπες φρέσκο γάλα με όλα του τα λιπαρά
• 2 κούπες ζάχαρη
• 1 κουταλιά βούτυρο (κατά προτίμηση πρόβειο)
• 1 κούπα αλεύρι μαλακό
• 2 κουταλιές corn flour
• 6-7 βανίλιες Κανέλλα

Ετοιμασία:

Βουτυρώνουμε ένα μικρό ανικολλητικό σκεύος και το πασπαλίζουμε με 2-3 κουταλάκια ζάχαρη, το βάζουμε σε προθερμασμένο φούρνο και το αφήνουμε μέχρι να καραμελώσει η ζάχαρη και το βγάζουμε από το φούρνο. Αναμειγνύουμε το αλεύρι, το corn flour και το γάλα και τα ζεσταίνουμε σε χαμηλή φωτιά 8-10 λεπτά. Προσέχουμε όμως να μην κολλήσει, γι’ αυτό το ανακατεύουμε συνέχεια με απαλές κινήσεις (είναι ευαίσθητο). Περιμένουμε μέχρι να δημιουργηθεί ένα κρεμώδες μίγμα και στη συνέχεια ρίχνουμε την υπόλοιπη ζάχαρη και ανακατεύουμε πολύ καλά για 1 λεπτό το πολύ σε χαμηλή φωτιά. Το βγάζουμε από τη φωτιά, προσθέτουμε τη βανίλια και ξανά ανακατεύουμε απαλά. Στη συνέχεια ρίχνουμε την κρέμα μέσα στο αντικολλητικό σκεύος που έχουμε την καραμελωμένη ζάχαρη και το βάζουμε στον φούρνο για 20 λεπτά το πολύ. Αν θέλετε η γεύση να είναι λιγότερο ¨καμένη¨ ψήνετε σε λιγότερο και το αντίθετο αν θέλετε η γεύση να είναι έντονα ¨καμένη¨. Αφού το βγάλουμε από το φούρνο, το τοποθετούμε με το σκεύος σε ένα μπολ με κρύο νερό και το αφήνουμε για 10 περίπου λεπτά. Αφού πλέον έχει κρυώσει καλά, αφαιρούμε προσεκτικά το καζάν ντιμπί από το σκεύος και πασπαλίζουμε με κανέλα. Kazan, στα Τουρκικά σημαίνει ένα πολύ μεγάλο σκεύος που χρησιμοποιείται στη fωτιά, Dibi, σημαίνει ο πάτος…άρα Kazan Dibi είναι ο πυθμένας ένας πολύ μεγάλου σκεύους. Αποτελεί την ανατολίτικη εκδοχή της crème brulle. Γλυκό που κατάγεται από την Ανατολία, πέρασε στις γαστρονομικές παραδόσεις των Οθωμανών και από εκεί σε μας. Από τα πιο δημοφιλή γλυκά τόσο στην Τουρκία, όσο και στη Βόρεια Ελλάδα κυρίως. Καλή απόλαυση

Λεμόνι το θαυματουργό !!!

Το Λεμόνι προσφέρει τον πλούσιο χυμό και το αιθέριο του άρωμα για γαστρονομικές δημιουργίες. Με άφθονη βιταμίνη C, είναι ιδανικό φάρμακο για την αντιμετώπιση των χειμωνιάτικων λοιμώξεων και άλλων προβλημάτων υγείας. Ας γνωρίσουμε λοιπόν τις ιδιότητες του λεμονιού.

ΣΑΝ ΚΑΛΛΥΝΤΙΚΟ

• Εντριβές με λεμόνι στο τριχωτό του κεφαλιού δυναμώνουν τα μαλλιά, ενώ ο χυμός μισού λεμονιού στο ξέβγαλμα τους δίνει ξεχωριστή λάμψη.

• Το σκληρό δέρμα (σε αγκώνες, γόνατα και φτέρνες! θα γίνει πιο απαλό αν το τρίβετε καθημερινά με λεμόνι.

• Μερικές ροδέλες λεμονιού στο νερό της μπανιέρας, εξουδετερώνουν το ασβέστιο και χαρίζουν στην επιδερμίδα υπέροχη λάμψη.

• Λίγες σταγόνες λεμόνι σε ένα βαμβάκι, σφίγγουν τους πόρους του λιπαρού δέρματος. Βοηθούν επίσης στην εξάλειψη των φακίδων.

• Αλείψτε τα σκασμένα χέρια με ένα μείγμα από 1 κουτ. γλ. χυμό λεμονιού και λίγες σταγόνες γλυκερίνης.

• Εάν τα νύχια σας είναι εύθραυστα, να τους κάνετε μασάζ κάθε βράδυ με μείγμα λεμονιού και ελαιόλαδου (μισό, μισό).

• Μετά τη χαλάουα, απλώστε στις γάμπες μερικές σταγόνες λεμόνι. Η επιδερμίδα σας θα γίνει απαλή.

ΦΥΣΙΚΟ ΑΙΜΟΣΤΑΤIΚΟ

Το λεμόνι, επειδή ενεργοποιεί το ανοσοποιητικό μας σύστημα (αυξάνοντας τα λευκά αιμοσφαίρια) θεωρείται και άριστο αιμοστατικό. Για παράδειγμα, μετά την εξαγωγή κάποιου δοντιού, μερικές σταγόνες λεμόνι επάνω στο σημείο της πληγής βοηθούν στην επούλωση. Ακόμα, το ίδιο θετικό αποτέλεσμα έχει ο χυμός του λεμονιού και σε ρινορραγίες: ποτίζετε με μερικές σταγόνες λεμονιού ένα βαμβάκι, το οποίο τοποθετείτε μέσα στο ρουθούνι. Επίσης, οι γαργάρες με χυμό λεμονιού κάνουν πολύ καλό σε ευαίσθητα ούλα, αλλά και στις άφθες του στόματος.

ΒΙΤΑΜΙΝΗ C ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΠΝΙΣΤΕΣ

Η περιεκτικότητα σε βιταμίνη C (50 ml ανά 100 γρ.) κάνει το λεμόνι ιδανικό για την αντιμετώπιση των βλαβερών αποτελεσμάτων του καπνίσματος. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι η ποσότητα αυτή θα λαμβάνεται, καθημερινά ακόμα και σε μικρές δόσεις. Ο χυμός δυο φρέσκων λεμονιών αντιστοιχεί σε 60 mlg βιταμίνης.

ΡΥΘΜΙΖΕΙ ΤΟ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΚΟ

Πολύ αποτελεσματικό είναι το λεμόνι για το κυκλοφορικό σύστημα και κυρίως για την καταπολέμηση της υψηλής πίεσης, συνιστάται επίσης σε δίαιτες κατά της χοληστερίνης και της αρτηριοσκλήρυνσης. Τέλος, σύμφωνα με τη γεμμοβεραπεία , (εναλλακτική μέθοδος που βασίζεται στη βοτανική θεραπευτική), το citrus limonum (γλυκερινούχο βάμμα σε δυναμοποίηση) είναι ένα πολύ καλό αντιπηκτικό αίματος, που μειώνει τις θρομβώσεις. Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία , των κιρσών καθώς και για την πρόληψη και τη θεραπεία

ΧΥΜΟΣ-ΑΝΤΙΔΟΤΟ

Το λεμόνι είναι ισχυρό βακτηριοκτόνο. Χρησιμοποιείτε λοιπόν το χυμό του στα ωμά θαλασσινά (καταστρέφει το 92%των βακτηριδίων που περιέχουν). Επίσης, καλό είναι να ρίχνετε αρκετό λεμόνι στις κονσέρβες, καθώς και στο σιτεμένο κρέας. Ακόμα, μην ξεχνάτε ότι ο χυμός του λεμονιού θεωρείται το καλύτερο αντίδοτο στις τροφικές δηλητηριάσεις.

Γυναίκα και Πολιτική

Ο ήλιος δεν έχει φωτίσει ακόμη , το περίγραμμα του Παρθενώνα μόλις που διακρίνεται, το απαλό αεράκι κυματίζει τον χιτώνα του Αθηναίου που με βιασύνη απομακρύνεται από την πόλη, κρατώντας στην αγκαλιά του το νεογέννητο κοριτσάκι. Αρκετά έξω από την πόλη θα το εγκαταλείψει, τροφή των άγριων ζώων και θα επιστρέψει έχοντας επιτελέσει το καθήκον του, όπως τόσοι συμπατριώτες του στην αρχαία Αθήνα, οι οποίοι δεν είχαν τη δυνατότητα να αντέξουν το επιπρόσθετο έξοδο του νεογέννητου θηλυκού μέλους της οικογένειας. Εξ άλλου οι ανάγκες τις εποχής απαιτούσαν στρατιώτες, η γυναίκα χρειαζόταν μόνο για την διαιώνιση της φυλής . Αλλά και όταν η απόφαση του πατέρα και αρχηγού ήταν να επιτρέψει στη νεογέννητη να ζήσει. Σε αυτή την περίπτωση το θηλυκό θα ήταν δια βίου χωρίς καμία εξουσία ούτε καν στην ίδια της την ύπαρξη, θα παντρευόταν χωρίς την συγκατάθεση της ,με μόνα περιουσιακά της στοιχεία τα ενδύματά και τα κοσμήματά της και θα παρέμενε έγκλειστη στην οικία του συζύγου της.

Εξαίρεση στον κανόνα την εποχή εκείνη αποτελούσε η Σπάρτη, στις γυναίκες επιτρεπόταν ακόμη και να συμμετέχουν σε αγώνες και είχαν το δικαίωμα να αποκτούν περιουσιακά στοιχεία, κτήματα, άλογα, άρματα τα οποία οδηγούσαν σε θρησκευτικές τελετές.Διαπιστώνουμε ότι την ίδια χρονική περίοδο σε διαφορετική γεωγραφική περιοχή η γυναίκα έχει εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση , δείγμα ότι οι γυναίκες Σπαρτιάτισσες με τη δυναμική τους προσωπικότητα, είχαν καταφέρει να κερδίσουν σημαντικές ελευθερίες οι οποίες έμμεσα λειτουργούσαν και υπέρ του κοινωνικού συνόλου της εποχής τους.

Το Βερολίνο λουσμένο στο φως πανηγυρίζει τη νέα του Καγκελάριο. Η κυρία Άγγελα Μέρκελ είναι η πρώτη γυναίκα καγκελάριος στη Γερμανία.Η κυρία Χαν Μιουνγκ Σουκ είναι η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στη Νότια Κορέα.Η Μισέλ Μπασελέ είναι πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Χιλής διαζευγμένη μητέρα τριών παιδιών σε μια χώρα που το διαζύγιο νομοθετήθηκε πρίν από μόλις 2 χρόνια.Η κυρία Μπενάκη είναι πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.Την ίδια χρονική στιγμή εκατομμύρια γυναίκες ζουν έγκλειστες, κοιτάζοντας τον συνανθρώπους τους μέσα από τη γρίλια της μπούργκας .Και εξακολουθoύν να τιμωρούνται για την σεξουαλικότητά τους με πίσσα και πούπουλα.

Είναι αλήθεια ότι στους αιώνες που πέρασαν έχουν αλλάξει πολλά. Η εξαίρεση έγινε κανόνας .Αυτό οφείλετε εν πολλοίς στην προσπάθεια και στους αγώνες των γυναικών για αναγνώριση και ισότιμη αντιμετώπιση. Ειδικότερα ο 20ός αιώνας άλλαξε τελείως τη θέση της γυναίκας .Η μαζική είσοδος των γυναικών στην αγορά εργασίας ,οι αλλαγές στη νομοθεσία, το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, αντισύλληψη, ερωτικές σχέσεις, διαζύγιο, πολιτικός γάμοςΚαι όλα αυτά μέσα από τις προσπάθειες των γυναικείων κινημάτων ‘’φεμινιστικά’’Επέτρεψαν στη γυναίκα να απαιτήσει και να κατακτήσει σημαντικό μέρος ισότιμης αντιμετώπισης από την κοινωνία που ήταν ενταγμένη.

Στην Ελλάδα το αίτημα των γυναικών να έχουν δικαίωμα ψήφου για πρώτη φορά ακούστηκε το 1887. Ο Πρωθυπουργός Γούναρης το 1921 υπόσχεται να πραγματοποιήσει αυτό το αίτημα και το 1930 μετά από πολλές πιέσεις και αγώνες των γυναικών δίνεται στην Ελληνίδα το δικαίωμα ψήφου υπό όρους.1.Μόνο για τις δημοτικές εκλογές 2.Μόνο για να εκλέγει, όχι να εκλέγεται3.Μόνο οι εγγράμματες 4.Μόνο όσες είναι πάνω από 30 ετών Τελικά στις δημοτικές εκλογές του 1934 οι γυναίκες καλούνται να ψηφίσουν. Στις εκλογές εκείνες ψήφισαν 240 γυναίκες ,ελάχιστες λόγω του όρου άνω των 30 και εγγράμματες. Και ήταν οι πρώτες εκλογές στην Ελληνική ιστορία που εψήφισαν γυναίκες. Ο νόμος 2159 του 1952 κατοχυρώνει το δικαίωμα των γυναικών να εκλέγουν και να εκλέγονται και πρώτη γυναίκα βουλευτής με το κόμμα <<Ελληνικός Συναγερμός>> είναι η κυρία Ελένη Σκούρα.Σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση υποχρεώνει τα κράτη μέλη να δεσμευθούν προκειμένου να λάβουν μέτρα ώστε να εξαλειφθούν οι ανασταλτικοί παράγοντες για τις υποψηφιότητες και την εκλογιμότητα των γυναικών καθώς επίσης στις λίστες των υποψηφίων το 30 % θα πρέπει να είναι γυναίκες.Επίσης σημαντική είναι η θέση του υπουργού Εσωτερικών και Αποκέντρωσης κυρ. Π. Παυλόπουλου όπου κατά τον χαιρετισμό του σε εκδήλωση με θέμα << Οι γυναίκες στα κέντρα πολιτικών αποφάσεων >> ανέφερε :…….Το άρθρο 4 του συντάγματος από το 1975 καθιερώνει την ισότητα. Προσθέσαμε με την αναθεώρηση του άρθρου 116 και το ότι το κράτος μεριμνά για την άρση των αδικιών, τις οποίες υφίστανται οι γυναίκες και τη δυνατότητα λήψης μέτρων υπέρ των γυναικών. Γιατί όπως έλεγε και ο μεγάλος δάσκαλος του συνταγματικού δικαίου, ο Αριστόβουλος Μάνεσης, ισότητα σημαίνει ίση μεταχείριση ουσιωδώς όμοιων καταστάσεων αλλά και άνιση μεταχείριση ουσιωδών ανόμοιων καταστάσεων. Και τούτο, περαιτέρω ,σημαίνει ότι όταν έχεις άνισες καταστάσεις, όταν έχεις δηλαδή τις γυναίκες οι οποίες χρόνια ολόκληρα έχουν υποστεί αυτές τις αδικίες και έχουν δεχθεί επίσης όλη αυτή την περιθωριοποίηση, το να λαμβάνεις θετικά μέτρα για να τις φέρεις σε ένα επίπεδο ισότητας σε καμιά περίπτωση δεν συνιστά παραβίαση της Αρχής της Ισότητας.

Από τα μέχρι, τώρα φαίνεται ότι δημιουργούνται οι τυπικές προϋποθέσεις για να υπάρξει βελτίωση ,τουλάχιστον σε ότι αφορά το νομικό πλαίσιο που θα ανοίξει το δρόμο για την συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική και στα κέντρα αποφάσεων.Ποιο είναι όμως το αποτέλεσμα όλης αυτής της προσπάθειας ; Από την ετήσια έρευνα της γιούροστατ προκύπτει ότι το 58% των γυναικών έχουν πανεπιστημιακή μόρφωση και η εκπροσώπηση τους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι μόνον 23% .Στην Ελλάδα παρόλο που στο εκλογικό σώμα οι γυναίκες με ποσοστό 52% είναι περισσότερες από τους άνδρες στη Βουλή το 91,3% είναι άνδρες και μόνο το 8,7% γυναίκες και η εκπροσώπηση τους στο Ευρωκοινοβούλιο είναι 84% άνδρες και 16% γυναίκες.Και όμως οι νόμοι υπάρχουν και εφαρμόζονται, το μορφωτικό επίπεδο των γυναικών είναι υψηλό και σε σημαντικό ποσοστό.
Όλοι οι πολιτικοί συμφωνούν ότι κοινός στόχος είναι η ισότητα ανδρών και γυναικών , απαραίτητη προϋπόθεση για το Δημοκρατικό μας πολίτευμα . Πρακτικά όμως απ’ ότι φαίνεται κανένας νόμος ή πολιτική θέση δεν μπορεί να φέρει την πραγματική ισότητα των φύλων . Τι μπορεί να συμβαίνει όταν η κοινωνία ,θεωρητικά τουλάχιστον, δέχεται ότι η επαρκείς εκπροσώπηση των γυναικών, στα κέντρα αποφάσεων, στο κοινοβούλιο και στην κυβέρνηση είναι προς όφελος του κοινωνικού συνόλου. Ένα κοινωνικό σύνολο το οποίο έχει να ωφεληθεί από τις ικανότητες, τις ευαισθησίες, αλλά και το ταλέντο των γυναικών. Αξιολογώντας και μόνον τους πολλούς και διαφορετικούς ρόλους που επάξια φέρει εις πέρας μέσα από τις καθημερινές της υποχρεώσεις, κρίνεται άξια . Τελικά τι είναι αυτό που δεν επιτρέπει στις γυναίκες να συμμετέχουν στην πολιτική με ποσοστό αντίστοιχο με αυτό των ανδρών ;Ο νόμος προβλέπει ότι για να είναι έγκυρος ένας εκλογικός συνδυασμός θα πρέπει να εκπροσωπείται κατά 30% από γυναίκες .Αρκεί όμως αυτό από μόνο του για να διασφαλίσει την συμμετοχή των γυναικών ,πρώτον στο ψηφοδέλτιο και δεύτερο να διασφαλίσει την εκλογή τους ;Για να απαντήσουμε στο ερώτημα και να αναδείξουμε πιθανές αιτίες που δημιουργούν εμπόδια σε αυτή τη συμμετοχή θα πρέπει να αναλύσουμε πρώτον την αρχική προϋπόθεση που είναι η υποψηφιότητα της , η οποία , εφ’ όσον γίνει αποδεκτή θα κρίνει κατά μεγάλο μέρος και το αποτέλεσμα.
Aς εξετάσουμε λοιπόν την περίπτωση εγγάμου υποψήφιας γυναίκας στην επαρχιακή πόλη που ζω, είναι βέβαιο ότι και οι αντίστοιχες σε πληθυσμό πόλεις της χώρας μας δεν θα διαφέρουν σημαντικά. Τι χρειάζεται μια γυναίκα για να συμμετέχει στη διαδικασία αυτή ;Πρώτον να πιστεύει η ίδια ότι έχει τις ικανότητες και είναι ισάξια με τους άνδρες συναδέλφους της . Δεύτερον να την εμπιστευτεί και να συμφωνήσει η οικογένεια της Τρίτον να γνωρίζει και να έχει πιστοποιήσει η ίδια, ότι ο σύζυγος της θα την στηρίξει ουσιαστικά , χωρίς προκατάληψη , αρνητική κριτική και χωρίς να υψώνει τεχνητά εμπόδια (παιδιά, γονείς, περιβάλλον ). Τόσο κατά τη διάρκεια της όλης διαδικασίας, αλλά και μετά απ’ αυτή ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα . Πέραν πάσης αμφισβήτησης διαπιστώνουμε, ότι αφ’ ενός μεν είναι αναγκαίο να έχει η ίδια πιστέψει στις ικανότητες και τις δυνατότητες της. Επί πλέον δε, να έχει κατανοήσει ότι η ζωή της αλλά και γενικότερα η πρόοδος της κοινωνίας που ζει απαιτούν τη συμμετοχή της και μπορεί να το κάνει με τον καλλίτερο τρόπο. Αφ’ ετέρου δε ,η οικογένεια της είναι το πρώτος και σημαντικός χώρος που πρέπει να κερδίσει για να γίνει πραγματικότητα η είσοδος της στην πολιτική.
Ας αρχίσουμε από το τελευταίο , Οικογένεια ,γονείς, σύζυγος, παιδιά , προς το παρόν να δούμε τη συμπεριφορά του συζύγου , σας μεταφέρω αυθεντικό διάλογο όπως τον βίωσα, εν όψει των προσεχών δημοτικών εκλογών .Εάν κατέβει υποψήφιος ο Κώστας εγώ θα του δώσω 5 ψήφους που έχω στην οικογένειαΕγώ δεν θα ψηφίσω αυτόν το συνδυασμό γιατί έχει υποψήφια δήμαρχο γυναίκα και θα κάνει κουμάντο ο άντρας της, καλό κουμάσι είναι.Η γυναίκα μου θα ψηφίσει με το ψηφοδέλτιο που θα της δώσω εγώΕσύ έχεις περισσότερους ψήφους γιατί η κουνιάδες σου είναι ανύπαντρες και θα ψηφίσουν ότι τους πεις.Ανεξάρτητα από το αν αυτές η γυναίκες ψηφίσουν κάτι διαφορετικό από τη βούληση του άνδρα, λόγω ότι η ψηφοφορία είναι μυστική. Το ζητούμενο είναι η αντίληψη που επικρατεί στο συγκεκριμένο περιβάλλον .Είναι νοοτροπία και αντίληψη μιας επαρχιακής πόλης. Θέλω να πιστεύω ότι διαφοροποιείται σημαντικά στα μεγάλα αστικά κέντρα. Αυτή όμως η νοοτροπία είναι γεγονός, η γυναίκα για όσα χρόνια ακόμη θα υπάρχουν αυτές οι προκαταλήψεις , όσο θα συνεχίζει να υφίσταται η άποψη ‘’Η γυναίκα είναι για το σπίτι’’ το ποσοστό συμμετοχής της στην πολιτική θα εξακολουθεί να είναι μικρό.Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια η οποία να εστιάζεται πρώτα απ’ όλα σε αυτή την ίδια και στην οικογένεια της .Επιτυγχάνοντας την καταξίωση της στην δική της οικογένεια, έχει ταυτόχρονα καταξιωθεί σε όλα τα μέλη της κοινωνίας που ζει. Η πρώτη πολιτική της πράξη, να είναι η ισότιμη αντιμετώπισή της μέσα στην οικογένεια, από τον πατέρα, τον αδελφό το σύζυγο ,τα παιδιά Να καταξιωθεί και να αναδειχθεί για τις ικανότητες της από το σύνολο της κοινωνίας, με τη δυναμική της προσωπικότητα της και όχι γιατί η κοινωνία υποχρεούται να της δώσει τον προβλεπόμενο από το νόμο χώρο στην πολιτική.

Σε αντίθεση με το παρελθόν ,που οι κοινωνίες θεωρούσαν τη γυναίκα απαραίτητο στοιχείο για την διαιώνιση του είδους ή άβουλο πλάσμα ικανό να πραγματοποιεί και όχι όλες τις φορές αξιόπιστα, διατεταγμένες υπηρεσίες.Σήμερα οι γυναίκες τεκμηρίωσαν με την επιτυχημένη τους πορεία στους τομείς που ασχολήθηκαν, ότι έχουν να δώσουν πολλά και να βελτιώσουν την κοινωνία μας. Να απολαύσουμε μια νέα αισθητική ,να νοιώσουμε το μέτρο μιας άλλης ευαισθησίας, να αντιμετωπισθούν σθεναρά τα πολεμοχαρή επεκτατικά σχέδια που κατά τεκμήριο ανήκουν στο ισχυρό φύλο.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΗ ΘΕΣΗ ΣΤΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙ ΚΑΙ ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΝΑ ΤΗΣ ΤΗΝ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥΣ

Το παραπάνω άρθρο γράφτηκε από την αγαπημένη μας φίλη Αζάτκη

Σπύρος Παπαλουκάς

Ο Σπύρος Παπαλουκάς (Δεσφίνα Φωκίδας, 1892–Αθήνα, 1957) ήταν διακεκριμένος Έλληνας ζωγράφος, πρόδρομος της λεγόμενης «γενιάς του ‘30».

Βιογραφία

Από έφηβος, ο Παπαλουκάς έμαθε την τέχνη της αγιογραφίας κοντά σ’ έναν τοπικό αγιογράφο. Το 1906 πήγε στον Πειραιά για να εξασκήσει την τέχνη του σε ένα εργαστήριο αγιογραφίας και ζωγραφικής, και το 1909 έγινε δεκτός στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, όπου είχε για δασκάλους τον Γεώργιο Ροϊλό και τον Γεώργιο Ιακωβίδη. Την περίοδο της φοίτησής του στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, ζωγράφισε εικόνες για το τέμπλο του ναού του Αγίου Δημητρίου της Δεσφίνας. Από το 1916 έως το 1921, συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι στην Académie Julien και σε άλλες σχολές καλών τεχνών.Το 1921 επέστρεψε στην Ελλάδα και ακολούθησε τον Ελληνικό Στρατό στην Μικρά Ασία ως επίσημος εικονογράφος της εκστρατείας. Τα έργα του από αυτήν την περίοδο χάθηκαν στην καταστροφή της Σμύρνης το 1922. Επιστρέφοντας από την Μικρά Ασία, εγκαταστάθηκε στην Αίγινα.Το 1923, επισκέφθηκε το Άγιο Όρος, όπου, με τον φίλο του Στρατή Δούκα, έμεινε για έναν ολόκληρο χρόνο (Nοέμβριος 1923 – Nοέμβριος 1924) ζωγραφίζοντας το τοπίο, μελετώντας την βυζαντινή ζωγραφική και κάνοντας αντίγραφα από πολλά έργα εκκλησιαστικής τέχνης. Ένα μέρος από την παραγωγή αυτή εκτέθηκε το 1924 στην Θεσσαλονίκη, σε μία διαμορφωμένη αίθουσα του καφενείου του Λευκού Πύργου. Την ίδια χρονιά, πήγε στην Λέσβο, για να δημιουργήσει μία σειρά από τοπιογραφίες.Το 1927, κέρδισε τον πανελλήνιο διαγωνισμό για την εικονογράφηση του μητροπολιτικού ναού της Ευαγγελίστριας της Άμφισσας με ομόφωνη απόφαση της κριτικής επιτροπής που την αποτελούσαν ο Αναστάσιος Ορλάνδος, ο Δημήτρης Πικιώνης, ο Αριστοτέλης Ζάχος και ο Κωνσταντίνος Παρθένης. Το 1932, ο ζωγράφος ολοκλήρωσε την εικονογράφηση του ναού παραδίδοντας στην Άμφισσα ένα μοναδικής αξίας καλλιτεχνικό έργο. Κατά την δεκαετία 1930–1940 εξέθεσε έργα του μαζί με άλλους ζωγράφους της Ομάδας «Τέχνη». Σχεδίασε επίσης σκηνικά και κουστούμια για το Εθνικό Θέατρο, και ζωγράφισε τοιχογραφίες στις προσόψεις ιδιωτικών οικιών και δημοσίων κτιρίων.Το 1940 διορίσθηκε σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων σε θέματα πολεοδομίας και χωροταξίας, καθώς και διευθυντής της Δημοτικής Πινακοθήκης της πόλης. Από το 1945 έως το 1951 δίδαξε μαθήματα σχεδίου στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Εκλέχθηκε καθηγητής του ίδιου ιδρύματος το 1956.Πέθανε στην Αθήνα το 1957, όντας αναγνωρισμένος ανάμεσα στους κορυφαίους νεοέλληνες ζωγράφους. Μετά τον θάνατό του, η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας τον τίμησε με έκθεση των έργων του το 1976. Παρομοίως τον τίμησε και το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων το 1982. Τον [Νοέμβριο]] του 2006, η κόρη του και μοναδική κληρονόμος του, Ασημίνα (Μίνα) Παπαλουκά, δώρισε το σύνολο σχεδόν του έργου του στο Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β & Μ Θεοχαράκη,του οποίου ο ιδρυτής είχε υπάρξει μαθητής του Παπαλουκά την περίοδο 1957- 1962.

Το έργο του

Ο Σπύρος Παπαλουκάς ήταν μεγάλος γνώστης των καλλιτεχνικών ρευμάτων της εποχής του, αλλά και εξίσου μεγάλος γνώστης της βυζαντινής τέχνης. Τα έργα του συνδυάζουν τον ιμπρεσιονισμό των Σεζάν, Ματίς και βαν Γκογκ με την πνευματικότητα των βυζαντινών αγιογραφιών.Η επίσκεψή του και η διαμονή του στο Άγιο Όρος είχε μεγάλη επίδραση στο έργο του, τέτοια που ο ζωγράφος συνέχισε να δουλεύει αγιορείτικα τοπία για πολλά χρόνια κατόπιν. Εκτός από αγιογραφίες και τοπιογραφίες, ο Παπαλουκάς έφτιαξε και πορτρέτα, με πλέον χαρακτηριστικό Το παιδί με τις τιράντες (1925).Η επίδραση του Παπαλουκά στους σύγχρονούς του και στους μεταγενέστερους Έλληνες ζωγράφους ήταν καταλυτική, αφού με το έργο του έδειξε πως μοντέρνα τέχνη και ελληνικότητα δεν είναι έννοιες ασύμβατες.

Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Δεσφίνας

Με τον ήλιο τ΄αυγουστιάτικου δειλινού στις πλάτες κατηφορίσαμε για τον Αι Γιάννη, ο αμπελώνας της Δεσφίνας με τα φημισμένα σταφύλια του απλωνόταν όσο έβλεπε το μάτι μπροστά μας , τα πρώτα μοσχοστάφυλα είχαν αρχίσει να παίρνουν το γυαλιστερό μαύρο τους χρώμα ,όμορφη διαδρομή, μ’ ανακατεύει τη μνήμη.

- Γιώργο τα πρόλαβες τα μουλάρια . ….. Γελάει ο Γιώργος.

-…..καβάλα ο πατέρας μου στο μουλάρι και εγώ στα καπούλια ,να ταξιδεύουμε στα μονοπάτια ανάμεσα στ’ αμπέλια μέχρι να φτάσουμε στο δικό μας και κει να πηδάω μες στ’ αμπέλι και να τρέχω ανάμεσα στα ψηλότερα από μένα σκόλια . Και στη συνέχεια να επιστρέφουμε με γεμάτο το κοφίνι σταφύλια και από πάνω σύκα σκεπασμένα με αμπελόφυλλα, προς ικανοποίηση των γυναικών της γειτονιάς που τα τιμούσαν δεόντως, ευρισκόμενες πάντοτε κατά την προσφιλή τους συνήθεια, στο πεζούλι της γειτονιάς όπου περνούσαν τις απογευματινές ώρες και μέχρι τη δύση του ηλίου χαριτολογώντας και σχολιάζοντας πρόσωπα και πράγματα.Το μοναστήρι ξεπρόβαλε επιβλητικό στη δεξιά πλευρά του δρόμου, φάνταζε σαν να είναι μέρος του δάσους. Τα βαθυπράσινα κλαδιά των δένδρων φάνταζαν σαν να το είχαν αγκαλιάσει θέλοντας να το προστατεύσουν από το ελαφρό βοριαδάκι που έκανε τις άκρες των φύλλων τους να θυμίζουν κυματάκια της θάλασσας και τα κόκκινα κεραμίδια της στέγης του να συμμετέχουν στο παιχνίδι, σαν να επρόκειτο για ένα ζωντανό πίνακα ζωγραφικής. Πλησιάζοντας λεπτομέρειες ήρθαν να συμπληρώσουν αυτό το έργο τέχνης. Ο ακάλυπτος χώρος μπροστά στην είσοδο της μονής περιβαλλόταν από ένα πετρόχτιστο τοίχο και μια επιβλητική είσοδος ανάλογη με την μεγαλοπρέπεια της μονής και της ιστορίας της. Διασχίζοντας τον ακάλυπτο χώρο, πετρόχτιστα παρτέρια γεμάτα με πολύχρωμα λουλούδια έδιναν μια ξεχωριστή εικόνα προσδίδοντας παράλληλα και την απλότητα και την ταπεινότητα του χώρου. Εισερχόμενοι από την θολωτή πέτρινη είσοδο της μονής η οποία δεσπόζει στον χώρο, εισήλθαμε στο εσωτερικό προαύλιο.

Μας εντυπωσίασε η καθαριότητα που επικρατούσε σε όλους τους χώρους και η λάμψη στο βλέμμα του μοναχού Νικόλαου όταν μας αντίκρισε, ο οποίος αν και εργαζόμενος εκείνη την στιγμή ανεβασμένος σε μια σκάλα πρόθυμα και με ζωγραφισμένη την χαρά στο πρόσωπό του κατέβηκε να μας υποδεχθεί και να μας τρατάρει λουκούμια και δροσερό νερό. Δεν γνωρίζουμε γιατί αλλά πολλές φορές συνηθίζουμε να γευόμαστε το συγκεκριμένο γλύκισμα. Η γεύση όμως των κερασμάτων της μονής είναι μοναδική. Ίσως αυτό να έχει σχέση με την προστιθέμενη αξία που βάζει σε αυτά ο μοναχός και δεν είναι τίποτε άλλο από την αγάπη του και την χαρά του να μας φιλοξενήσει.Στην συζήτηση που είχαμε μαζί του στην συνέχεια, διαπιστώσαμε ότι το έργο του μοναχού, είχε σαν αποτέλεσμα την δημιουργία αυτής της όμορφης εικόνας που θαυμάσαμε παρατηρώντας την μονή, όπως η αποκατάσταση όλων των πετρόχτιστων τοιχίων περιφερειακά της μονής, η κατασκευή των πετρόχτιστων παρτεριών, η καθαριότητα των χώρων κ.α.

Παρατηρώντας λοιπόν το μοναστήρι διαπιστώσαμε ότι με ευθύνη των εκπροσώπων της εκκλησίας κατασκευάζεται μια νέα εκκλησία μέσα στο προαύλιο της μονής. Έχει μετατραπεί σε εκκλησία ένα δωμάτιο στον δεύτερο όροφο της μονής και μπορεί κανείς να δει τον τρούλο της από τον περιφερειακό δρόμο που διέρχεται μπροστά στη μονή. Επίσης έχει κατασκευασθεί και ένα μεγάλο σκέπαστρο στην είσοδο της εκκλησίας του Αϊ Γιάννη. Πιστεύουμε ότι οι παραπάνω εκκλησίες έγιναν με αγαθό σκοπό, να καλύψουν προφανώς ανάγκες των πιστών. Έχουμε όμως να παρατηρήσουμε τα εξής: Την Μονή καθώς και όλα αυτά που μας περιβάλλουν, τα παραλάβαμε από τους γονιούς μας, τους παππούδες μας. Και έχουν τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας των ανθρώπων που τα δημιούργησαν, έχουν ιδιαίτερη αισθητική και μοναδική φυσιογνωμία. Μια φυσιογνωμία που έχουμε την ιερή υποχρέωση να διατηρήσουμε και να παραδώσουμε αναλλοίωτη στις επόμενες γενιές.Για την Μονή, όλοι εμείς, κληρικοί και λαϊκοί, είμαστε περαστικοί, πρόσκαιροι διαχειριστές αυτής της σπουδαίας κληρονομιάς και πάνω απ’ όλα υπεύθυνοι και υπόλογοι έναντι των γενεών που θα μας διαδεχθούν και που θα φέρουν την ίδια με εμάς ευθύνη. Κανένα έργο τέχνης δεν μπορεί κανείς να το αντικαταστήσει. Το περισσότερο που μπορεί να κάνει είναι να το διατηρήσει. Η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου είναι έργο τέχνης, σπάνιας αρχιτεκτονικής και απαράμιλλης αισθητικής, έχοντας ταιριάσει υπέροχα στο φυσικό περιβάλλον όπου ευρίσκεται. Έχει τη χάρη που περιβάλλει τους τόπους που έζησαν αφιερώνοντας την ζωή τους στο όνομα του Κυρίου δεκάδες μοναχοί, όπως και των μοναχών που σήμερα υπηρετούν με την ίδια θέρμη τον Κύριο. Είναι φυσικό τα έργα αυτά που έγιναν με τη χάρη του Θεού να προκαλούν θαυμασμό. Όλα τα παραπάνω συνηγορούν στο να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί στην διαχείριση αυτής της κληρονομιάς και καλό θα είναι να συμβουλευόμαστε τους ειδικούς που έχει ορίσει η πολιτεία για την διατήρηση αυτών των κτισμάτων.Τέλος θα προτείναμε την απομάκρυνση του σκέπαστρου που έχει κατασκευασθεί μπροστά στην εκκλησία, καθώς επίσης η εκκλησία στον όροφο της μονής θα μπορούσε να είναι χωρίς τρούλο όπως τόσες εκκλησίες Βασιλικού ρυθμού χωρίς τρούλο.

Γ & Μ

Ανέκδοτες Ιστορίες Νο.1

Όπως σ’ όλο τον κόσμο έτσι και στην δική μας όμορφη γωνιά που ζούμε, τα ήθη και τα έθιμα αλλάζουν μέσα στο χρόνο, μεταβάλλονται προς το χειρότερο ,το καλύτερο, ποιος ξέρει όλα σχετικά είναι. Την εποχή που μεσουρανούσαν οι παππούδες μας και οι γιαγιάδες μας τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά , άλλες συνήθειες, αντιλήψεις, άλλος τρόπος ζωής. Μιας ζωής που οι σημερινή νεολαία θα δυσκολευτεί πολλή να κατανοήσει.Για τα παραπάνω, σκεφτήκαμε ότι θα ήταν χρήσιμο στη σημερνή νεολαία μας και όσο ζουν άνθρωποι που μπορούν να μας μεταφέρουν τον τρόπο ζωής των προγόνων μας να αφιερώσουμε στην εφημερίδα μας σειρά ανέκδοτων ιστοριών.

Τα ζμπεθεριά στην εποχή των παππούδων μας τις περισσότερες φορές γινόντουσαν χωρίς την συγκατάθεση των άμεσα ενδιαφερομένων, του γαμπρού και της νύφης, υπήρχαν και περιπτώσεις που ο γαμπρός έβλεπε για πρώτη φορά τη νύφη στους αρραβώνες. Η βασική προϋπόθεση για να γίνει η ζμπεθεριά ήταν να συμφωνήσουν και να δώσουν τα χέρια ο πατέρας του γαμπρού και της νύφης .Στην ιστορία μας, οι μελλοντικοί νεόνυμφοι δεν έτυχε να γνωρίζονται και πιθανόν μόνο ακουστά να γνώριζε ο ένας την ύπαρξη του άλλου. Οι γονείς, ζμπεθέροι εφ ‘εξής, είχαν συμφωνήσει να δώσουν την ευχή τους στους δύο νέους και είχαν δώσει τα χέρια. Όμως παρ’ ότι τα πράγματα έδειχναν ότι θα εξελιχθούν ομαλά , λίγο έλειψε να μείνει το ζμπεθεριό στα σκαριά εξ αιτίας ενός τυχαίου και απρόβλεπτου γεγονότος.

Όπως προέβλεπε η διαδικασία και το απαραβίαστο της εποχής πρωτόκολλο, θα γινόταν ο αρραβώνας στο σπίτι της νύφης, όπου εκεί θα πήγαιναν ο γαμπρός ,ο κουμπάρος οι παρακούμπαροι και το σόι του γαμπρού για να αλλάξουν δαχτυλίδια και στην συνέχεια να γλεντήσουν. Συνήθως, σε τέτοιες εκδηλώσεις, αρραβώνες, γάμους, βαφτίσια, η πιτσιρικάδες της εποχής περιφέρονταν στο σπίτι της νύφης για κάνα φίλεμα. Εξ’ άλλου οι ευκαιρίες για διασκέδαση την εποχή εκείνη ήταν ελάχιστες και τα γλυκά δυσεύρετα. Βέβαια γλυκά υπήρχαν σ’ όλα τα σπίτια αλλά ήταν επιμελώς κρυμμένα από την νοικοκυρά του σπιτιού για κάνα ξένο. Συνηθιζόταν λοιπόν να υπάρχει κάποιος άνθρωπος του σπιτιού στην εξώπορτα να δίνει τα φιλέματα, στραγάλια, μύγδαλα και αν ήταν και κανένας πιο τυχερός κάνα σπασμένο κουραμπιέ, απ’ αυτούς τους περίφημους Δεσφινιώτικους κουραμπιέδες με το πολλή αμύγδαλο μέσα που δεν ήταν δυνατόν να σερβιριστεί στα ζμπεθέρια.Βρήκαν λοιπόν οι νεαροί την ευκαιρία της αρραβώνας μήπως και γλυκάνουν το δόντι τους, οπότε συγκεντρώθηκαν έξω από το σπίτι της νύφης και απαιτούσαν να τους φιλέψουν και αν δεν υπήρχε κάποιος του σπιτιού να τους φιλέψει ή να τους απαγορεύσει την είσοδο ήταν ικανοί να κάνουν έφοδο.

- Θειαααά, θα μας φλέψτε;;;- Θειαααά, θέλω τσι’γώ, δεν μόδωσες μένα φώναζαν ομαδικά με απλωμένα τα χέρια μέχρι να πάρει ο καθένας το φίλεμα του και να ηρεμήσει για λίγο. Στην περίπτωσή μας, ο ζμπέθερος με την μπουκάλα και τον βασιλικό στην θέση του πώματος ακολουθούμενος από τους λοιπούς συγγενείς, κουμπάρους και παρακούμπαρους πλησίασαν το σπίτι της νύφης ανεβάζοντας παράλληλα και την ένταση του καθιερωμένου για την περίσταση τραγουδιού: Σε τούτο το σπίτι που’ ρθαμε κέρνα μας κρασί πέτρα να μην ραγίσει, άμα δεν κερνάς δεν καλοπερνάς… Άσμα το οποίο έπρεπε να εκτελεστεί ταυτόχρονα με την είσοδο των ζμπεθέρων στο σπίτι. Και κατά το έθιμο ο γαμπρός ακολουθούσε τελευταίος με τους φίλους του. Έλα όμως που ο γαμπρός ήταν νεαράς ηλικίας και μικροκαμωμένος με αποτέλεσμα ο επιβλέπων την είσοδο και υπεύθυνος για τα φιλέματα θεώρησε ότι και ο νεαρός γαμπρός ήταν μέλος των νεαρών που απαιτούσαν τα φιλέματα και του απαγόρευσε την είσοδο, με αποτέλεσμα να παραμείνει έξω από το σπίτι της νύφης και να επιχειρεί να επικρατήσει των κραυγών,

Μπάρμπα θα μας φλέψτε;;; και αυτός κραυγάζονταςΜπάρμπα, ιγώ είμ’ ο γαμπρός, αλλά ποιος να τον ακούσ και ποιος να τονε ψτέψ Τελικά το συμπεθεριό διεσώθη μετά από αρκετή ώρα αφού οι ευρισκόμενοι στο σπίτι ζμπεθέρ διαπίστωσαν ότι απουσίαζε ο γαμπρός, βασική προϋπόθεση για την τέλεση του αρραβώνα και εξερχόμενοι της οικίας άρχισαν την αναζήτηση του γαμπρού τον οποίον και βρήκαν να παίζει με τους λοιπούς συνομήλικους του στον μαχαλά.Οι αρραβώνες έγιναν, ο γάμος έγινε και το ζευγάρι έζησε και πρόκοψε, και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Η ανέκδοτη αυτή ιστορία γράφτηκε από τον αγαπημένο μας εκδότη

Καπνίστε γιατί χανόμαστε

Οι πρώτοι που ανακάλυψαν τις χαλαρωτικές ιδιότητες του καπνού ήταν οι Ινδιάνοι. Συνήθιζαν να καπνίζουν πίπα ή πούρο. Με την άφιξη των πρώτων ευρωπαίων στην αμερικάνικη ήπειρο το 15ο αιώνα, η συνήθεια αυτή πέρασε στην Ευρώπη και κατόπιν εξαπλώθηκε βαθμιαία σ’ όλον τον κόσμο.Από τότε ακόμα υπήρξαν και οι πρώτες αντιδράσεις. Το 1604 ο βασιλιάς της Αγγλίας Ιάκωβος Α΄ κατήγγειλε τη χρήση του καπνού ως απαίσια για τα μάτια, μισητή για τη μύτη, καταστροφική για το μυαλό κι επικίνδυνη για τα πνευμόνια. Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του καπνίσματος γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 31 Μαΐου, με απόφαση που πήρε το 1988 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, για να μας υπενθυμίζει τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος.

Στατιστικά Στοιχεία

Το κάπνισμα προκαλεί:

• τον θάνατο 3,5 εκατομμυρίων ανθρώπων κάθε χρόνο σε όλο τον κόσμο

• το 25% των θανάτων από καρδιοπάθεια• το 83% των θανάτων από χρόνια βρογχίτιδα και εμφύσημα

• το 90% των περιφερειακών αγγειακών νόσων που συχνά οδηγούν σε ακρωτηριασμό

• το 82% των θανάτων από καρκίνο του πνεύμονα Η Ελλάδα είναι μία από τις πρώτες χώρες στην Ευρώπη σε κατανάλωση τσιγάρων, με τους άνδρες να προηγούνται με 47,4% έναντι 39,6% των γυναικών Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρία:

• Οι καπνιστές στη χώρα μας αυξήθηκαν κατά 10% από το 1996. Το ίδιο, όμως, συνέβη και με τους θανάτους με καρκίνο του πνεύμονα, που ξεπερνούν πλέον τους 6.000 ετησίως.

• Ακόμη και από την ηλικία των 10 ετών, οι Έλληνες δοκιμάζουν το τσιγάρο.

• Μέχρι τα 14, σχεδόν οι μισοί έφηβοι έχουν δοκιμάσει τσιγάρο, ενώ στα 18 ο ένας στους δύο μαθητές έχει γίνει συστηματικός καπνιστής.

• Μόλις το 3% των μαθητών του γυμνασίου και το 11% των μαθητών του λυκείου καταφέρνουν να σταματήσουν το κάπνισμα μετά από συστηματική χρήση.

Στην Αγγλία και γενικότερα στην Ευρώπη οι κυβερνήσεις αποφάσισαν να απαγορεύσουν το τσιγάρο σε καφετέριες, μπαρ, εστιατόρια κ.τ.λ.Μήπως βιάστηκαν να πάρουν αποφάσεις;Γιατί τόσα εκατομμύρια Ευρωπαίων να στερηθούν αυτή την τόσο ωραία απόλαυση;Βέβαια είχε προηγηθεί η απαγόρευση σε δημόσια κτίρια και το παράδειγμα έδωσαν οι αρχές. Για τα παραπάνω μέτρα έχουμε μια σημαντική ένσταση. Η στέρηση της ελευθερίας των καπνιστών είναι ένα μέτρο το οποίο κατ΄ ελάχιστον θεωρείτε μεσαιωνικό, σκληρό και απαράδεκτο και σίγουρα δεν θα βρει μιμητές στην φιλελεύθερη και προοδευτική μας χώρα. Επί παραδείγματι, προ ημερών, σε επίσκεψή μας σε γραφείο του δήμου, επισκέπτες και αρχές κάπνιζαν αρειμάνιος εντός του γραφείου, με πλήρη κλιματισμό και με κλειστή πόρτα κατά τρόπο που δεν κάπνιζαν απλώς το τσιγάρο αλλά ανακύκλωναν και τον καπνό του δωματίου. Δεν είναι τυχαίο ότι είμαστε ανάδελφος λαός. Θα προτείναμε να τοποθετηθούν σε εμφανή σημεία πινακίδες ,οι οποίες να προβάλλουν τα οφέλη του καπνίσματος καθώς επίσης στις δημόσιες υπηρεσίες να διανέμονται δωρεάν τσιγάρα και να υποχρεώνονται οι συναλλασσόμενοι με τις υπηρεσίες να τα καπνίζουν εντός της υπηρεσίας.Κλασσικό παράδειγμα προς αποφυγήν είναι τα νοσοκομεία μας τα οποία δεν έχουν την κατάλληλη υποδομή και δεν παρέχουν την δυνατότητα στους ασθενείς να απολαμβάνουν το κάπνισμα.Με αποτέλεσμα να μαζεύονται στα παράθυρα ασθενείς και επισκέπτες έτσι ώστε να δημιουργείται συνωστισμός και αφάνταστη ταλαιπωρία . Εφ’ όσον θα μπορούσαν κάλλιστα να απολαμβάνουν το κάπνισμα στους θαλάμους και γιατί όχι και στην εντατική, να υπάρχουν τα κατάλληλα σωληνάκια προκειμένου ο ευρισκόμενος σε πλήρη κατάκλιση ασθενής να μπορέσει να απολαύσει έστω και το τελευταίο του τσιγαράκι.Ευελπιστούμε πως θα ληφθούν κάποια μέτρα άμεσα προς την σωστή κατεύθυνση. Γ&Μ

Προστασία Δασών Από Πυρκαγιές

Καθώς για μια ακόμη χρονιά η χώρα φλέγεται και επικρατεί ο γνωστός πανικός και το κομφούζιο των απόψεων, με σχετικούς και άσχετους να πλακώνονται για λίγο τηλεοπτικό χρόνο και να λέει ο καθένας το κοντό του και το μακρύ του (οι επιστήμονες, φυσικά, λείπουν και απ’ αυτή τη συζήτηση), καλό είναι να γνωρίζουμε μερικά πράγματα, που καθιστούν πρόδηλες τις εγκληματικές ευθύνες της κυβέρνησης για την εγκατάλειψη των δασών στην τύχη τους. Tα τελευταία 15 χρόνια, οι κυβερνήσεις έχουν διαχειριστεί περισσότερα χρήματα απ’ όσα είχε ποτέ το Ελληνικό κράτος από καταβολής του. Και όμως κατάφεραν, εκ του αποτελέσματος κρίνουμε, η Ελλάδα να αφήνετε στην τύχη της σε κάθε καιρικό φαινόμενο ή έκτακτο γεγονός.

Ας δούμε όμως, τα του οίκου μας:

Στην περιοχή μας υπάρχουν τρία πανέμορφα αλσύλλια, ένα του προφήτη Ηλία και δύο του Αγ. Αθανασίου για τα οποία μέχρι στιγμής δεν έχει ληφθεί μέριμνα για την προστασία τους σε περίπτωση πυρκαγιάς.Σε περίπτωση πυρκαγιάς λοιπόν, εκτός από τις δασικές αυτές εκτάσεις που θα τεθούν υπό κίνδυνο, κινδυνεύουμε και οι ίδιοι. Κινδυνεύουν τα σπίτια μας, οι περιουσίες μας, κινδυνεύει η ιστορία μας. Με τις παραπάνω ανησυχίες επισκεφτήκαμε τον Δήμαρχό μας κ. Ε. Μαντζώρο και του θέσαμε τους προβληματισμούς μας.Μας γνώρισε ότι πράγματι δεν έχουν ληφθεί κάποια μέτρα, πλην του πυροσβεστικού οχήματος που υπάρχει, και τα οποία θα αντιμετώπιζαν αποτελεσματικά μια ενδεχόμενη πυρκαγιά στην περιοχή μας.Μας έκανε όμως γνωστό ότι ήδη έχουν προβεί στις απαραίτητες ενέργειες για την προμήθεια και εγκατάσταση του κατάλληλου για την πυρόσβεση εξοπλισμού. Παρακάτω σας παραθέτουμε τα έργα υποδομής που μας έκανε γνωστά ο Δήμαρχος και τα οποία θα ξεκινήσουν τον επόμενο μήνα στην περιοχή του προφήτη Ηλία και στην περιοχή του Αγ. Αθανασίου.

Έργα Υποδομής: (Περιοχή Προφήτη Ηλία)

• Τοποθέτηση 40 πυροσβεστικών κρουνών στην περιοχή του προφήτη Ηλία
• Κατασκευή δεξαμενής 150 κυβικών εκ.
• Τοποθέτηση πιεστικού συγκροτήματος
• Σε πλήρη ετοιμότητα το πυροσβεστικό όχημα του δήμου

Έργα Υποδομής: (Περιοχή Αγ. Αθανάσιος)

• Παράλληλα με το σύγχρονο σύστημα πυρασφάλειας που θα εξυπηρετεί τον ξενώνα Ευστάθιος Μαναίος, θα εγκατασταθεί και σύστημα προστασίας των αλσυλλίων.

Εκτός αυτών, θα προτείναμε στο Δήμαρχο μας, παράλληλα με την προμήθεια και εγκατάσταση των παραπάνω, οι τεχνικές υπηρεσίες του Δήμου να επεξεργαστούν σχέδιο αντιμετώπισης πυρκαγιάς, να δημιουργηθεί ομάδα επέμβασης και να προβλεφθούν οι απαραίτητες ασκήσεις ετοιμότητας, με παράλληλη ενημέρωση των κατοίκων, θα μπορούσε κάλλιστα να δημιουργηθεί και ομάδα εθελοντών, προκειμένου όλα αυτά να αποτελέσουν ένα αποτελεσματικό εργαλείο αντιμετώπισης ενδεχόμενης πυρκαγιάς. Αναμένομε.