Έχει νόημα να είσαι Έλληνας …

Έχει νόημα να είσαι Έλληνας; Έχουμε βρει, ως Έλληνες, την ταυτότητά μας; Τι τελικά είναι πολιτισμός …και χρειαζόμαστε την ελληνική γλώσσα;

Απαντήσεις σε αυτά κι άλλα τόσα ερωτήματα έδωσε ο καθηγητής Φιλοσοφίας και Πολιτιστικής Διπλωματίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών της Αθήνας,
κ. Χρήστος Γιανναράς. Κάποιοι ίσως τον γνωρίζουν από την τακτική επιφυλλιδογραφία του στο Βήμα και στην Καθημερινή.

Όσοι παρακολούθησαν την εισήγησή του έμειναν κατενθουσιασμένοι και συγκινημένοι.

Σκεφτήκαμε λοιπόν να σας μεταφέρουμε αποσπάσματα της εισήγησης του κυρίου καθηγητά…
(Ευχαριστούμε θερμά την κυρία Διαμαντένια Ριμπά – δημοσιογράφο του ΜΠΕ – για την πολύτιμη βοήθειά της).

ΕΛΛΑΔΑ

«Οι Έλληνες πάντοτε είχαμε αυτό το προσόν: ήμασταν ένα σταυροδρόμι. Μας λένε ‚που
είσαστε; Ανατολή είσαστε, Δύση είσαστε;’ Όχι! Ήμασταν πάντα ένα σταυροδρόμι. Παίρναμε από παντού. Σκεφτείτε, τι ήταν η Αρχαία Αλεξάνδρεια: Σταυροδρόμι Πολιτισμών, Ηπείρων, Ιδεών, Τεχνών. Αλλά τότε είχαμε την ικανότητα και προσλαμβάναμε και αφομοιώναμε.

Το πρόβλημα αρχίζει από τη στιγμή που αρχίσαμε να προσλαμβάνουμε και να υποτασσόμαστε σε αυτό που προσλάβαμε…»

ΕΛΛΗΝΑΣ

“Απαιτείται ένα πάρα πολύ υψηλό επίπεδο καλλιέργειας για να συνειδητοποιήσεις τι σημαίνει να είσαι Έλληνας”.

Θα μου πείτε: η αγράμματη γριά που έφτιαχνε εκείνα τα απαράμιλλα κεντήματα στην τουρκοκρατία, που σήμερα τα βάζουμε στο Μουσείο, δεν είχε τέτοιες συνειδητοποιήσεις. Ναι, αλλά αυτός ο τύπος ανθρώπου, φοβάμαι ότι τελικά έχει χαθεί. Μην ξεχνάτε ότι ζούμε στην εποχή‚ μετά την τηλεόραση’…

Σήμερα για να είσαι Έλληνας πρέπει να παλέψεις …για να είσαι Έλληνας.

Πρέπει να δουλέψεις για να συνειδητοποιήσεις τι θα πει να είσαι Έλληνας. Και τελικά αυτό που θα σε κάνει Έλληνα δεν είναι μόνο η γνώση του τι θα μάθεις για την ελληνική παράδοση. Είναι η χαρά μιας εύρεσης. Είναι αντίστοιχη χαρά ενός έρωτα. Όταν ανακαλύψεις τι δυνατότητες έχει η παράδοσή σου, τότε πράγματι είσαι ένας ερωτευμένος… και τότε είσαι Έλληνας!»

ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΑ

“Τα γονίδια δεν συνιστούν την οργανική συνέχεια. Την οργανική συνέχεια την συνιστά η
Παιδεία.

Αυτό που λέει ο Ελύτης πάρα πολύ ωραία, ότι ακόμα και ο τελευταίος ψαράς κι ο τελευταίος χωρικός στην Ελλάδα λέει τη ‚θάλασσα’ θάλασσα και τον ‚ουρανό’ ουρανό, όπως ο Όμηρος. Αλλά να έχει επίγνωση ότι συνεχίζει αυτή την παράδοση…

Η συνέχεια της ελληνικής γλώσσας είναι πολύ μεγάλη υπόθεση, ιερή υπόθεση.

Χάρηκα τόσο πολύ που ήσασταν αυτή τη φορά επιθετικοί απέναντι στην κρατική πολιτική στα
θέματα παιδείας.

Επιτέλους πια ο Έλληνας να απαιτήσει από αυτούς που διαχειρίζονται τις τύχες του: Παιδεία για τα παιδιά του.

Δεν είναι δυνατόν ο οποιοσδήποτε άσχετος να παίζει πάνω στις ψυχές των παιδιών μας
δεκαετίες τώρα.

Μεταρρυθμίσεις και κόντρα μεταρρυθμίσεις και κομματισμοί και οι ημέτεροι στο εξωτερικό και οι μη ημέτεροι να αποκλείονται. Και καμία αξιοκρατία και κανένας έλεγχος και κυριολεκτικά μία κατάσταση με διαλυμένα Πανεπιστήμια. Και να μιλάμε μετά για ελληνική παιδεία. Στο χέρι μας
είναι να τους πιέσουμε πια επιτέλους. Δεν ζητάμε τίποτα περισσότερο.

Ζητάμε να μπορούν τα παιδιά μας να μαθαίνουν γράμματα, σωστά, και να φυλάξουν αυτή τη γλώσσα, την οποία έχουν βαλθεί να την εξασθενίσουν οι πάντες στην Ελλάδα.

Από την κατάργηση της διδασκαλίας των Αρχαίων που σήμερα έχει φτάσει στο σημείο Έλληνες κάτω των 30 ετών να μην καταλαβαίνουν καν τον Παπαδιαμάντη και το Ροΐδη μέχρι την τραγική καταστροφή, που ήταν το μονοτονικό και που ψηφίστηκε από τη Βουλή των Ελλήνων με έκθεση εισηγητική της εταιρίας Olivetti.

Θέλω να ξέρετε το μονοτονικό στην Ελλάδα το εισήγαγαν οι πολυεθνικές των κομπιούτερς και των τυπογραφικών μηχανών.»

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

«Πολιτισμός είναι ο τρόπος του βίου.

Ο τρόπος που χτίζουμε τα σπίτια μας, που διακοσμούμε τα σπίτια μας, που ντυνόμαστε, που
μιλάμε, που γράφουμε ποιήματα, που ερωτευόμαστε.

Αυτό είναι Πολιτισμός!

Θα μου πείτε γιατί διαφοροποιούνται οι Πολιτισμοί. Διότι πίσω από αυτόν τον τρόπο του βίου φαίνεται μία ιεράρχηση αναγκών: τι είναι για εμάς πρώτο, τι είναι δεύτερο. Οι αρχαίοι Αθηναίοι που χτίζανε αυτά που χτίσανε επάνω στην Ακρόπολη, ξέρουμε ότι μένανε σε πενιχρές κατοικίες. Πολύ πενιχρές. Γι΄ αυτούς το πρώτο δεν ήταν να έχουν ανάκτορα ή επαύλεις. Ήταν να φτιάξουν αυτά που έφτιαξαν. Ήταν να είναι Πολίτες!

Βέβαια, πίσω από την ιεράρχηση των αναγκών υπάρχει πάντα ένα νόημα. Τι νόημα έχει η ύπαρξη, τι νόημα έχει να υπάρχω, τι νόημα έχει αυτή η ζωή, από που ήρθα, που πηγαίνω… τι κάνω. Τι νόημα έχει το κάλος, τι νόημα έχει ο έρωτας.

Εάν δεν δίνω νόημα σε όλα αυτά …τότε είμαι ένα απλώς εξελιγμένο θηλαστικό.

Έχει κάποιο νόημα να είσαι Έλληνας.

Δεν είναι απλώς ιδεολογικό γεγονός, ψυχολογικό γεγονός. Έχει νόημα να είσαι Έλληνας, όταν είναι πλούτος ζωής. Όταν έτσι χαίρεσαι πληρέστερα τη ζωή σου…

Η ιστορία κρίνεται στη δυναμικότητα ενός πολιτισμού που επιβιώνει 3.500 χρόνια. Επιβιώνει ως γλώσσα, ως νοοτροπία, ως τέχνη, δηλαδή ως φανέρωση ενός νοήματος ζωής που πράγματι ενδιαφέρει πανανθρώπινα.

Σκεφτείτε τι θα λέγαμε αν κάποιος μας πληροφορούσε ότι οπουδήποτε της γης Έλληνες κάθε εβδομάδα ανεβάζουν μία Αρχαία τραγωδία. Θα λέγαμε ότι αυτό είναι πράγματι συνέχεια πολιτισμού.

Επιτρέψτε μου να πω ότι αυτό συμβαίνει.

Όπου της γης Έλληνες, σε οποιαδήποτε γωνιά της γης κάθε εβδομάδα τελείται η Ορθόδοξη Λειτουργία, η οποία είναι οργανική συνέχεια της Αρχαίας Ελληνικής Τραγωδίας. Με τους δυο χορούς, τους κορυφαίους, τις εισόδους, εξόδους, τα αντίφωνα. Με μία ποίηση ιλιγγιώδη, με μια ζωγραφική μοναδική, με μια μουσική ανυπέρβλητη. Ένας πολιτισμός που μπορεί να είναι σε παρακμή σήμερα, αλλά εξακολουθεί να συνεχίζεται σαν λαϊκή πράξη.

Μπαίνετε σε μια προτεστάντικη εκκλησιά και ακούτε τις παιδαριωδίες:

«Να ‘σαι καλό παιδάκι, να μην κλέβεις, να μη σκοτώνεις, να μη λες ψέματα, …να πούμε κι ένα τραγουδάκι».

Και μπαίνετε σε μία Ορθόδοξη Εκκλησιά κι ο άλλος ψέλνει, τραγουδάει…»

ΠΕΡΝΑΜΕ ΚΡΙΣΗ…

«Περνάμε μία κρίση παρακμής. Μία κρίση νοσηρότητας. Οι Έλληνες έχουμε φτάσει σε σημείο να ντρεπόμαστε που είμαστε Έλληνες. Πολλοί από τους Έλληνες διανοούμενους θα ήταν πανευτυχείς εάν ήταν τίποτα Βέλγοι, τίποτα Ολλανδοί, κάτι άλλο. Όχι Έλληνες. Είναι ντροπή. Κι αυτό το βγάζουν στα γραπτά τους, στην πολιτική τους, σε αυτά που εφαρμόζουν. Γιατί αυτό το μένος, στα σχολικά βιβλία να έχει αφαιρεθεί κάθε αναφορά, στα αναγνωστικά των τριών πρώτων τάξεων του Δημοτικού, στο΄21; Κάθε αναφορά…

Διαβάστε τι γράφει στο βιβλίο Ιστορίας του Γυμνασίου …ή του Λυκείου για το Βυζάντιο. Αυτά τα οποία έλεγαν κάποιοι το 1920 ότι ήταν κληρικοκρατία και σκοταδισμός και μεσαίωνας. Στο μεταξύ η έρευνα έχει ανατρέψει τα πάντα από αυτά! Τίποτα, εμείς στα σχολικά μας βιβλία κατασυκοφαντούμε την ιστορία μας. Διότι έτσι νομίζουμε ότι είμαστε προοδευτικοί.

Είναι μία αρρώστια… θα περάσει… Μία ιλαρά είναι. Κρατά ίσως κάποιες δεκαετίες, κάποιους αιώνες, μα …θα περάσει…

Η τελευταία, η μόνη ελπίδα, είναι να βρει ο Οικουμενικός Ελληνισμός τη δυναμική του, την
αίσθηση της αρχοντιάς του!

Ο Μακρυγιάννης έλεγε ότι από εμάς τους Έλληνες‚ όλα τα θερία τρώγουν, αλλά στο τέλος
μένει πάντα κάποια μαγιά’. Το ερώτημα είναι, να μείνει κάποια μαγιά. Μπορεί να μείνει ένα 0,2% πραγματικών Ελλήνων; Τότε θα συνεχιστεί η πρόταση πολιτισμού. Έστω κι αν όλοι αλλοτριωθούν, έστω κι αν όλοι υποκύψουν.

Μια μαγιά να σωθεί. Υπάρχει ελπίδα!…»

Από τη Σοφία Καρυπίδου

Η σημασία του Πάσχα

H μεγάλη γιορτή του Πάσχα πλησιάζει, φέρνοντας μαζί της το μήνυμα της Ανάστασης, της ανανέωσης και της ελπίδας. Η Κυριακή του Πάσχα αποτελεί σημαντική πηγή έμπνευσης και εσωτερικής ανάτασης για τον άνθρωπο. Από τα ματωμένα σεντόνια στον άδειο τάφο του Κυρίου, ο κόσμος σηματοδότησε τότε μια διαφορετική εποχή καινούργιων γενναίων ξεκινημάτων. Το μήνυμα της αγάπης, της πίστης και της ελπίδας αντηχεί σε όλο τον κόσμο.

Ο Ντοστογιέφσκι, στους ‘Αδελφούς Καραμαζώφ’ είπε: ‘χωρίς Θεό, όλα επιτρέπονται’, αλλά η γιορτή του Πάσχα δηλώνει ‘Με το Θεό, όλα είναι δυνατά’. Πρόκειται για ένα μήνυμα ελπίδας που ξεπερνάει τους περιορισμούς μας και θριαμβεύει πάνω στους χειρότερους φόβους μας. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα του Πάσχα.

Το νόημα της Μεγάλης Εβδομάδας

Η εβδομάδα των παθών, όπως επίσης αποκαλείται η Μεγάλη Εβδομάδα, σηματοδοτεί, πέρα από το θρησκευτικό της νόημα, την έναρξη μιας εποχής σκέψης και περισυλλογής για τους περισσότερους ανθρώπους.

Είναι η εβδομάδα κατά την οποία ακόμα και άτομα τα οποία δεν εκκλησιάζονται τακτικά αισθάνονται την ανάγκη να πάνε στην εκκλησία, ν’ ανάψουν ένα κεράκι και να σκύψουν συλλογισμένοι το κεφάλι μπροστά στα εικονίσματα.

Γιατί όμως συμβαίνει κάτι τέτοιο; Ποιος είναι ο λόγος που το άτομο αισθάνεται ξαφνικά αυτή την ανάγκη να πάει στην εκκλησία; Γιατί συγκεκριμένα αυτή την εβδομάδα που συνδέεται με τη γιορτή του Πάσχα και όχι ενδεχομένως κάποια άλλη;

Τα πάθη του Χριστού, σε ψυχολογικό επίπεδο, συμβολίζουν τα πάθη που περνάει κάθε άνθρωπος. Πρόκειται για μια υπενθύμιση ότι, όσο καλά και αν πάει η ζωή κάποιου, υπάρχουν πάντα οι δύσκολες στιγμές, τα πράγματα που δεν μπορεί κανείς να ελέγξει, οι συγκυρίες ή τα δυσάρεστα που συμβαίνουν ξαφνικά και ταράζουν την ομαλή ζωή και τη ρουτίνα.

Η Μεγάλη Εβδομάδα συμβολίζει τη σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου, τα προσωπικά πάθη που βασανίζουν τον κάθε ένα και του θυμίζει με αμείλικτο τρόπο τις ανθρώπινες αδυναμίες.

Το προσωπικό νόημα του Πάσχα

Κόκκινα αβγά, μοσχοβολιστά τσουρέκια, ο παραδοσιακός οβελίας, τα κοκορέτσια, η ευκαιρία απόδρασης στο χωριό: για τους περισσότερους, το Πάσχα είναι μια όμορφη ανοιξιάτικη γιορτή που προσφέρει την ευκαιρία να περάσουμε τη μέρα με την οικογένειά μας και να ευχαριστηθούμε με το όσα έχουμε.

Όμως, η γιορτή αυτή είναι κάτι περισσότερο από αυτή την απλή ευχαρίστηση. H μεγάλη αυτή γιορτή της χριστιανοσύνης έχει όμως και προσωπικό νόημα για το κάθε άτομο, γιατί αγγίζει τα βαθύτατα υπαρξιακά θέματα του πόνου, της δυστυχίας, του δεινοπαθήματος, και του θανάτου.

Είναι μια ευκαιρία για να κάνει κανείς την ενδοσκόπησή του, για να ρίξει μια διεισδυτική ματιά στον εσωτερικό του κόσμο και να αναλογιστεί για την πορεία του, τις αξίες του και τους στόχους του.

Η Εβδομάδα των Παθών που καταλήγει στην Ανάσταση έχει ένα βαθύ ψυχολογικό νόημα: το πέρασμα από τα πάθη στη λύτρωση και τον εορτασμό της ανανέωσης και της ανάτασης.

Το πάθος, ο πόνος οι προδοσίες, οι πειρασμοί, οι πλάνες, οι προσκολλήσεις, οι απoγοητεύσεις, οι δυσκολίες, ο θάνατος είναι το ψυχολογικό τοπίο μέσα στο οποίο ζει ο άνθρωπος και το οποίο ζει μέσα μας.

Ξεπερνώντας όλα αυτά τα στοιχεία μπορούμε να ξαναδημιουργήσουμε το ατομικό μας ψυχολογικό τοπίο, να ανανεωθούμε και να δώσουμε νέο νόημα στη ζωή μας. Δεν είναι τυχαίο ότι η γιορτή του Πάσχα συμπίπτει με την Aνοιξη, όταν η φύση ξυπνά από τη χειμερία νάρκη της και περνά στην περίοδο της γονιμότητας και της ευφορίας.

Ψυχολογικά, αυτή η γιορτή συμβολίζει και μια ευρύτερη ψυχική διαδικασία της εξάλειψης και της αναγέννησης: εγκαταλείπουμε όλα όσα είμαστε και δεν μας αρέσουν και προσπαθούμε να κερδίσουμε κάτι νέο, να αναγεννηθούμε ψυχολογικά με διαφορετικό τρόπο.

Ο άνθρωπος είναι φυλακισμένος των συνηθειών του, των φόβων του, της αρνητικότητας και της επιφυλακτικότητάς του, αλλά πάντα έχει τη δυνατότητα να αποδράσει με το να πάψει να φοβάται τους εσωτερικούς κι εξωτερικούς ‘εχθρούς’ του, με το να πάψει να φοβάται το γεγονός ότι έχει να κουβαλήσει τον προσωπικό του σταυρό και αντέξει τον πόνο.

Ο άνθρωπος θα πρέπει να εγκαταλείψει την αυτολύπηση και το αυτομαστίγωμα και να είναι διατεθειμένος να ξεπεράσει τα προσωπικά του όρια, τις δυσκολίες του, την ψυχολογική τελμάτωσή του, και την έλλειψη νοήματος στη ζωή του.

Ο άνθρωπος χρειάζεται κάτι που θα τον υποκινήσει, αυτό το σποράκι που θα φυτρώσει και θα θεριέψει μέσα του: πάθος σε αυτό που κάνει, πίστη κι ελπίδα σε κάτι, ενδιαφέροντα και όνειρα.

Το μήνυμα της Ανάστασης έρχεται να μας θυμίσει με πολύ επίκαιρο τρόπο ότι, παρ’ όλες τις δυσκολίες, τις αντιξοότητες, ακόμα και το θάνατο γύρω μας, ωστόσο μπορούμε ν’ αλλάξουμε τον εαυτό μας στον βαθμό που επιθυμούμε κάτι τέτοιο και ρισκάρουμε να το πραγματοποιήσουμε.

Δρ Λίζα Βάρβογλη, Ph.D.Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

Η λάμπα

Έχουµε ένα δωµάτιο το οποίο έχει µία λάµπα (στο εσωτερικό του) και τρεις διακόπτες (στο εξωτερικό του). Ένας από αυτούς τους διακόπτες είναι αυτός που ανάßει την λάµπα. Εµείς πρέπει µε µία µόνο προσπάθεια να καταλάßουµε ποιος διακόπτης είναι ο σωστός. Δηλαδή ποιο ή ποιους διακόπτες πρέπει να πατήσουµε ώστε όταν ανοίξουµε την πόρτα να καταλάßουµε ποιος είναι ο σωστός;

(Εννοείται ότι όταν είναι κλειστή η πόρτα δεν ßλέπουµε αν ανάßει ή όχι η λάµπα)

Πατήστε εδώ για να δείτε την απάντηση

Το βατράχι και το πηγάδι

Πέφτει ένα βατράχι στον πάτο ενός πηγαδιού 100 μέτρων. Την ημέρα ανεβαίνει 10 μέτρα και το βράδυ κατεβαίνει 9 μέτρα. Πόσες μέρες χρειάζεται για να βγεί από το πηγάδι ;

Για να δείτε την απάντηση κάντε κλικ εδώ και γράψτε το νούμερο από τις μέρες που βρήκατε. Αν δεν ανοίξει σημαίνει ότι βρήκατε λάθος απάντηση. Ξαναπροσπαθήστε (για προχωρημένους)

Αλλιώς:

Κλικ εδώ για να δείτε την απάντηση (για ανυπόμονους)

Στο στρατόπεδο

Ένας κατάσκοπος θέλει να μπει σε ένα στρατόπεδο. Πάει λοιπόν απέναντι από την κεντρική πύλη, κάθεται σε ένα μικρό καφενεδάκι, παραγγέλλει καφέ, αλλά παρακολουθεί, ώστε να δει πώς μπαίνουν μέσα.

Μετά από λίγο να ένας φαντάρος, πλησιάζει. Ο σκοπός της πύλης του λέει: «Δώδεκα». Ο φαντάρος απαντά: «Έξι» και περνάει.

Σε λίγο ένας δεύτερος φαντάρος καταφτάνει, ο σκοπός του φωνάζει: «Οκτώ». Ο φαντάρος απαντά: «Τέσσερα» και περνάει και αυτός.

Ο κατάσκοπος είναι σχεδόν σίγουρος αλλά σκέφτεται.. Ας περιμένω και έναν τρίτο για να είμαι απόλυτα βέβαιος. Πράγματι σε λίγο ο σκοπός ζητάει από τον τρίτο φαντάρο να του απαντήσει λέγοντας του «Έξι». Ο τρίτος φαντάρος απαντά :«Τρία» και περνάει και αυτός.

Τώρα πλέον ο κατάσκοπος δεν έχει καμιά αμφιβολία. Ρουφά το τέλος του καφέ του, πετά το τσιγάρο του και απόλυτα βέβαιος για την απάντηση που πρέπει να δώσει, προχωρά προς την πύλη. Ο σκοπός τον σταματά και του λέει :«Δέκα». Ο κατάσκοπος γεμάτος αυτοπεποίθηση απαντά : «Πέντε» Aμέσως ο σκοπός τον συλλαμβάνει και τον οδηγεί μέσα για τα περαιτέρω.

Αν είστε σίγουροι για την απάντησή σας κάντε κλικ εδώ για να το επιβεβαιώσετε. Θα χρειαστεί να γράψετε τον αριθμό που βρήκατε για να ανοίξει το αρχείο. Αν δεν ανοίξει σημαίνει ότι η απάντησή σας είναι λάθος. Ξαναπροσπαθήστε (για προχωρημένους)

Αλλιώς:

Κάντε κλικ εδώ για να δείτε την απάντηση (για ανυπόμονους)

Που πήγε το 1 ευρώ;

Η Μαρία και ο Κώστας πάνε στη συνηθισμένη ταβέρνα για να φάνε; Αφού απολαμβάνουν γι άλλη μια φορά το γεύμα τους έρχεται ο λογαριασμός. 50 ευρώ παρακαλώ, λέει το γκαρσόνι.

Δίνει λοιπόν 25 ευρώ η Μαρία και άλλα 25 ο Κώστας. Όταν όμως το γκαρσόνι πάει να τα δώσει στο αφεντικό, εκείνος του λέει:

Πήγαινε τα 5 ευρώ πίσω στα παιδιά γιατί είναι τακτικοί πελάτες. Το γκαρσόνι όμως σκέφτεται πονηρά: Γιατί να τα δώσω και τα 5 ευρώ πίσω; Θα κρατήσω για την πάρτυ μου τα 2 ευρώ και θα δώσω 1,5 ευρώ στην Μαρία και 1,5 ευρώ στον Κώστα. Όπως και πράττει.

Έτσι έχουμε και λέμε. Η Μαρία αρχικά έδωσε 25 Ευρώ και πήρε ρέστα 1,5 ευρώ. Άρα το τραπέζι της κόστισε 23,5 ευρώ. Ένα από τα ίδια και για τον Κώστα που έδωσε 25 ευρώ και πήρε 1,5 ευρώ πίσω. Άρα και αυτού του κόστισε το γεύμα 23,5 ευρώ. 23,5 που πλήρωσε η Μαρία και 23,5 του κώστα μας κάνει 47Ευρώ. Το γκαρσόνι είπαμε πως κράτησε 2 ευρώ. 47+2 =49 Ευρώ. Που πήγε λοιπόν το 1 ευρώ;

Κλικ εδώ για να δείτε την απάντηση

Ο γρίφος του Αϊνστάιν

Υπάρχουν 5 σπίτια διαφορετικών χρωμάτων. Σε καθένα από αυτά κατοικεί κι ένας άντρας διαφορετικής εθνικότητας. Ο καθένας από αυτούς έχει το δικό του ποτό, τη δικιά του μάρκα τσιγάρων και το δικό του κατοικίδιο.

Το ερώτημα είναι: Ποιός έχει το Ψάρι;

(Για να φτάσετε στη λύση θα σας πάρει πάνω από 30-35 λεπτά)

Ο Αϊνστάιν έγραψε αυτό το γρίφο στον 20ο αιώνα. Υποστήριξε ότι το 98% των ανθρώπων δεν μπορούν να τον λύσουν.

Δίνονται τα απαραίτητα στοιχεία για τη λύση του γρίφου:

1. Ο Άγγλος μένει στο κόκκινο σπίτι
2. Ο Σουηδός έχει σκύλο
3. Ο Δανός πίνει τσάϊ
4. Το πράσινο σπίτι είναι αριστερά από το άσπρο
5. Ο ιδιοκτήτης του πράσινου σπιτιού πίνει καφέ
6. αυτός που καπνίζει Pall Mall εκτρέφει πουλιά
7. Ο ιδιοκτήτης του κίτρινου σπιτιού καπνίζει Dunhill
8. Αυτός που μένει στο μεσαίο σπίτι πίνει γάλα
9. Ο Νορβηγός μένει στο πρώτο σπίτι
10. Αυτός που καπνίζει Blends μένει δίπλα σε αυτόν που έχει γάτες
11. Αυτός που έχει το άλογο μένει δίπλα σε αυτόν που καπνίζει Dunhill
12. Ο ιδιοκτήτης που καπνίζει Blues master πίνει μπύρα
13. Ο Γερμανός καπνίζει Prince
14. Ο Νορβηγός μένει δίπλα στο μπλε σπίτι
15. Αυτός που καπνίζει Blends έχει ένα γείτονα που πίνει νερό Κλικ εδώ για να δείτε την απάντηση

Τεστ εξυπνάδας

Στο δημοτικό η δασκάλα λέει στους μαθητές της: “Παιδιά, ελάτε να κάνουμε
ένα τεστ εξυπνάδας!”.

Στην συνέχεια ρωτάει έναν: “Ριχάρδο, πες μου ποιο είναι αυτό το ζωάκι:
Περπατά στα κεραμίδια, έχει μουστάκι, κάνει νιάου και αλλά έχει και μια
ελιά στη μυτούλα του!”.

Απαντά ο μαθητής: “Δεν ξέρω κυρία!”.


Και η δασκάλα του λέει: “Μα είναι η γάτα, την ελιά έβαλα απλά να σε
μπερδέψω”.


Στην συνέχεια… “Πέτρο, πες μου εσύ: έχει φτερό, ράμφος και από κάτω ένα
κουκούτσι;”.


Απαντά ο Πέτρος: “Πού να ξέρω κυρία, και με κουκούτσι από κάτω; Δύσκολα
τα πράγματα!”.


Του απαντά η δασκάλα: “Είναι το πουλί βρε παιδί μου, το κουκούτσι έβαλα
έτσι απλά να σε μπερδέψω!”.


“Τώρα εσύ Τοτέ, ρώτα με ΕΣΥ κάτι!”.


Ξεκινά και λέει λοιπόν: “Τι είναι μακρύ, είναι κόκκινο και στρογγυλό στην
κορυφή, έχει δυο μπάλες από κάτω και αρέσει στις γυναίκες να το βάζουν στο
στόμα;”.


Τσαντίζεται η δασκάλα και του λέει!: “Τοτέ, έξω από την τάξη!!! ΤΩΡΑ!!!”.


Ήρεμος της λέει της δασκάλας: “Όχι κυρία… είναι το ΚΡΑΓΙΟΝ, τις μπάλες
τις έβαλα απλά για να σας μπερδέψω!”

Αθήνα – Θεσσαλονίκη

Μια ξανθιά παίρνει τηλέφωνο στην Ολυμπιακή και ρωτάει την τηλεφωνήτρια:

- Πόσο διαρκεί το ταξίδι Αθήνα – Θεσσαλονίκη;

- Μισό λεπτό.

- Α! Ευχαριστώ!

και κλείνει το τηλέφωνο…

Στην βιβλιοθήκη

Μια ξανθιά πάει στον πάγκο δανεισμού της Βιβλιοθήκης και λέει :

- Δανείστηκα ένα βιβλίο την προηγουμένη βδομάδα, αλλά ήταν το πιο βαρετό

βιβλίο που έχω διαβάσει ποτέ. Δεν είχε καθόλου υπόθεση, αλλά είχε υπερβολικά πολλούς χαρακτήρες.

- Ώστε εσείς λοιπόν μας πήρατε τον τηλεφωνικό κατάλογο!!!!!

Ο καθρέφτης

Μια κοκκινομάλλα, μια μελαχροινή και μια ξανθιά βρίσκονται μπροστά σε έναν καθρέφτη ο οποίος ρουφά όποιον λέει βλακίες.
Η κοκκινομάλλα: Σκέφτομαι… να κάνω ξανθιές ανταύγες στα μαλλιά μου.
Σλούρρρρρπ τη ρουφά ο καθρέπτης!
Η μελαχροινή: Σκέφτομαι… να βάψω τα μαλλιά μου ξανθά.
Σλούρρρρρπ τη ρουφά ο καθρέπτης!
Η ξανθιά: Σκέφτομαι…
Σλούρρρρρπ τη ρουφά ο καθρέπτης!

Στα αγγλικά !!!!

Μια συζυγος ξανθια γυρναει το βραδυ σπιτι.
Ο συζυγος ξαπλωμενος βλεπει champion league.
- Που ειναι το παιδι,ρωταει η ξανθια.
- Στα αγγλικα απανταει ο συζυγος.
- Oκ where is the children,λεει η ξανθια

Η διακοπή του ρεύματος

Ήταν δύο φιλενάδες, μια ξανθιά και μια μελαχροινή. Λέει η μελαχροινή:
- Πω…χθες έγινε διακοπή ρεύματος και εγκλωβίστηκα μέσα στο ασανσερ, για 2 ώρες!
Και της λέει η ξανθιά:
- Άστα, εγώ να δεις τι έπαθα τότε.. Εγώ ήμουν για ψώνια σε ένα εμπορικό κέντρο,και ακινητοποιήθηκα πάνω στις κυλιόμενες σκάλες!

Βόμβα

Ήταν μια ξανθιά και καθόταν πάνω σε μια βόμβα.
Έρχεται μετά και μια άλλη και την ρωτάει:
- Nα κάτσω;
- Όχι, λεει η πρώτη, είναι ατομικη!

Η ξανθιά και ο Πακιστανός

Μια ξανθιά οδηγεί το αυτοκίνητο της και σε κάποιο φανάρι εμφανίζεται ο σχετικός Πακιστανός για να της καθαρίσει το τζάμι.
Το τζάμι είναι καθαρό και η κοπέλα του δίνει 50 λεπτά και του κάνει νόημα να μην το καθαρίσει.
Ο Πακιστανός ενθουσιάζεται και της λέει με σπασμένα ελληνικά:
- “Κυρία, είστε πολύ όμορφη.”
Η ξανθιά συνεχίζει τον δρόμο της, και στο άλλο φανάρι πάλι τα ίδια. Ο ίδιος Πακιστανός κάνει πάλι να της πλύνει το τζάμι, του δίνει πάλι 50 λεπτά, και ακούει πάλι το ίδιο κομπλιμέντο.
Αυτή η ιστορία συνεχίζεται και στα επόμενα 5-6 φανάρια…
Πάντα ο ίδιος Πακιστανός, και με το ίδιο κομπλιμέντο, οπότε η κοπέλα δεν αντέχει και του λέει:
- “Κοίταξε, θα σου δώσω 5 ευρώ, αρκεί αν μου πεις πως το κάνεις και εμφανίζεσαι σε κάθε φανάρι.”
- “Κυρία”, λέει αυτός, “αν μου δώσετε 5 ευρώ, θα σας πω πως να βγείτε από την πλατεία…”